II SA/PO 115/22

Sprawa dotyczyła skargi J.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) z dnia 17 listopada 2021 r., która umorzyła postępowanie odwoławcze. Wcześniej, Burmistrz Gminy decyzją z 23 września 2021 r. przyznał J.I. zasiłek celowy. J.I. złożyła odwołanie od tej decyzji, domagając się uwzględnienia dodatkowych kosztów. Jednakże, w dniu 9 listopada 2021 r., złożyła oświadczenie o wycofaniu odwołania. SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., umorzyło postępowanie odwoławcze, uznając cofnięcie odwołania za skuteczne. W skardze do WSA J.I. zarzuciła naruszenie art. 137 K.p.a., twierdząc, że została wprowadzona w błąd przez urzędnika Ośrodka Pomocy Społecznej, który miał ją namówić do cofnięcia odwołania pod groźbą nieotrzymania zasiłku. Twierdziła, że nie była świadoma skutków tej czynności i że jej intencją nie było zrzeczenie się prawa do weryfikacji decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Sąd wyjaśnił, że cofnięcie odwołania jest czynnością procesową regulowaną przez K.p.a. Zgodnie z art. 137 K.p.a., organ odwoławczy nie uwzględnia cofnięcia, jeśli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Sąd podkreślił, że strona może cofnąć cofnięcie odwołania, ale tylko do momentu umorzenia postępowania odwoławczego. W tej sprawie, próba odwołania cofnięcia odwołania nastąpiła dopiero w skardze, czyli po wydaniu decyzji umarzającej postępowanie, co było spóźnione i bezskuteczne. Sąd dodatkowo zauważył, że skarżąca otrzymała już przyznane zasiłki celowe przed złożeniem oświadczenia o cofnięciu odwołania, co podważało jej twierdzenia o groźbie nieotrzymania świadczeń.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający