II OZ 969/25

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenia D. K., D. K.2 i K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które utrzymało w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd pierwszej instancji rozpatrywał sprawę ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny zakwalifikował środek zaskarżenia jako zażalenie, wskazując, że skarga kasacyjna przysługuje od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, a przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) przewidują zażalenie i sprzeciw jako środki zaskarżenia w sprawach dotyczących prawa pomocy. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Sąd podkreślił, że art. 178 p.p.s.a. przewiduje odrzucenie skargi kasacyjnej (a przez analogię zażalenia) wniesionej po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalnej. Niedopuszczalność może wynikać z przyczyn podmiotowych, gdy środek zaskarżenia wniesiony został przez osobę niebędącą adresatem postanowienia. W niniejszej sprawie D. K. i K. P. nie były adresatami postanowienia WSA, które dotyczyło wyłącznie D. K.2, dlatego ich zażalenia zostały odrzucone jako niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny dodał, że od prawomocnego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie WSA wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a. w tym zakresie. W konsekwencji, również zażalenie D. K.2, jako adresata postanowienia, podlegało odrzuceniu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający