II OZ 693/22

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie K. I. i C. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, które odmówiło wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 czerwca 2022 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego (budowa sieci wodociągowej). WSA w Lublinie odmówił wstrzymania, argumentując, że decyzja lokalizacyjna jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i nie uprawnia do rozpoczęcia prac budowlanych. Nie wywołuje ona bezpośrednich skutków materialnoprawnych, a potencjalne szkody związane z realizacją inwestycji mogą być przedmiotem odrębnego postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. Sąd podkreślił, że nie jest uprawniony do oceny prawdopodobieństwa wydania pozwolenia na budowę w postępowaniu wpadkowym. Skarżący w zażaleniu zarzucili naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., twierdząc, że wykonanie decyzji lokalizacyjnej stworzy podstawę do wszczęcia procesu budowlanego, co spowoduje nieodwracalną szkodę na ich nieruchomości. Argumentowali, że decyzja lokalizacyjna jest częścią składową realizacji inwestycji. NSA oddalił zażalenie. Sąd zgodził się z WSA, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślono, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jedynie określa możliwość jej usytuowania na danym terenie i nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Takie uprawnienie wynika dopiero z pozwolenia na budowę, wydawanego na dalszym etapie. NSA zaznaczył, że choć decyzja lokalizacyjna wywołuje skutki materialnoprawne, to sama możliwość wystąpienia o pozwolenie na budowę nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania decyzji lokalizacyjnej, a skarżący będą mogli dochodzić ochrony swoich praw na etapie postępowania o pozwolenie na budowę.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający