II OZ 693/22

II OZ 693/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II SA/Lu 523/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2023-02-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 61 § 3 , art. 184, art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. I. i C. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 523/22 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. I. i C. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 czerwca 2022 r. nr ... w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 523/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. I. i C. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 czerwca 2022 r. nr ... w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 6 kwietnia 2022 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci wodociągowej na działkach nr ewid. [...] w rejonie ul. A. Z. w L.
W skardze na powyższe rozstrzygniecie, skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek skarżących nie zawierał uzasadnienia.
Sąd Wojewódzki rozpoznając wniosek wskazał, że żądanie wstrzymania wykonania dotyczy decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Decyzja taka określa wyłącznie: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Decyzja nie uprawnia do przystąpienia do realizacji inwestycji, bowiem jest wydawana na pierwszym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego. Innymi słowy, decyzja tego typu nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych, w szczególności nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Do tego uprawnia dopiero - uzyskane w odrębnym postępowaniu administracyjnym - pozwolenie na budowę, wobec którego skarżący mogliby odrębnie domagać się wstrzymania wykonania.
Sąd wskazał również, że niewątpliwie decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego daje inwestorowi prawo do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, jednakże istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, powstania trudnych do odwrócenia skutków) nie można upatrywać wyłącznie w możliwości ubiegania się przez inwestora o taką decyzję czy uzyskanie decyzji wprowadzającej ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości przewidzianych pod zamierzenie inwestycyjne. Sąd nie jest uprawniony do oceny w postępowaniu wpadkowym o wstrzymanie wykonania decyzji lokalizacyjnej prawdopodobieństwa wydania pozwolenia na budowę (por. postanowienie NSA z 27 listopada 2018 r., li OZ 1188/18, LEX nr 2589947). Decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, nie stwarza zatem realnych skutków w sferze praw i obowiązków stron postępowania. Tym samym nie można stwierdzić na tym etapie postępowania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA: z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 693/18; z 29 grudnia 2015 r., sygn. II OZ 1322/15; z dnia 17 marca 2022 r., sygn. II OZ 131/22, CBOSA).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli K. I. i C. I. zarzucając naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a.
Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia z dnia 7 września 2022 r. oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenie wskazali, że uzasadnieniem do wstrzymania decyzji jest zawartość całej skargi na decyzję administracyjną, gdyż przez jej wykonanie inwestor będzie miał podstawę prawną do wszczęcia procesu budowlanego o przyłącze/rozbudowę sieci wodociągowej na działce - drodze prywatnej której są współwłaścicielami. W ocenie skarżących, spowoduje to niepowetowaną i nieodwracalną szkodę na ich nieruchomości, na której to inwestor chce rozbudować sieć wodociągową dla swojej inwestycji komercyjnej, na której będzie znajdowało się 57 domków szeregowych, bowiem przyłącze/sieć wodociągowa jest docelowo przeznaczona jedynie dla trzech sąsiadujących nieruchomości, zatem podłączenie 57 domków szeregowych spowoduje, że sieć wodociągowa ulegać będzie częstym awariom. Nadto, w ocenie skarżących, wydana decyzja administracyjna kreuje prawo inwestora do ubiegania się o pozwolenie na budowę, zatem jako etap realizacji inwestycji, jest jej częścią składową. Zdaniem strony, istnieje realne zagrożenie, że inwestor wystąpi do odpowiednego organu z wnioskiem o pozwolenie na budowę, co nieodwracalnie naruszy ich prawo własności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia skarżącym tymczasowej ochrony sądowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przy rozpoznawaniu wniosku podstawowe znaczenie miało to, że przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 czerwca 2022 r. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Cel takiej decyzji ogranicza się do określenia, czy zamierzenie inwestycyjne może w ogóle być zlokalizowana na konkretnym terenie. Nie przesądza ona o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie zostanie zrealizowane. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy terenu nie uprawnia do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych. Takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu na dalszym etapie procesu inwestycyjnego (zob. postanowienia NSA z dni: 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OZ 595/17; 7 października 2015 r. sygn. akt II OZ 949/15; 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OZ 289/18).
W świetle powyższych uwarunkowań zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotycząca budowy sieci wodociągowej nie stanowi aktu, który stwarzałby dla skarżących niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprawdzie rację mają skarżący, że przedmiotowa decyzja wywołuje skutki materialnoprawne w postaci ukształtowania warunków lokalizacji inwestycji oraz uprawnienia inwestora do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji umożliwiającej realizację danego obiektu budowlanego, lecz same te okoliczności nie wpływają bezpośrednio na prawa i obowiązki skarżących w zakresie własności nieruchomości. Chociaż nie można wykluczyć w konkretnej sprawie sytuacji, w której mogą zaistnieć przesłanki do wstrzymania wykonania takiej decyzji, to jednak sama możliwość wystąpienia przez inwestora do właściwego organu o pozwolenie na budowę nie wywoła dla skarżących szkody związanej z przeznaczeniem części ich gruntów pod budowę sieci wodociągowej. Jak słusznie zauważył Sąd Wojewódzki, skarżący będą mogli domagać się wstrzymania pozwolenia na budowę, w razie gdy wymagać tego będzie ochrona ich interesu prawnego w związku z realizacją inwestycji. Natomiast wskazywane w zażaleniu zajęcie pod przedmiotową inwestycję części ich nieruchomości nie może być skutkiem decyzji lokalizacyjnej. Z tych względów Sąd Wojewódzki prawidłowo orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji.
W konsekwencji orzeczono o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
-----------------------
4