II OSK 1686/24

Sprawa dotyczyła skargi cudzoziemki na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził bezczynność organu, uznał ją za rażące naruszenie prawa, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu i przyznał skarżącej sumę pieniężną. Sąd pierwszej instancji uznał, że przepisy specustawy dotyczące pomocy obywatelom Ukrainy nie miały wpływu na rozpoznanie skargi, a organ pozostawał w bezczynności przez ponad 16 miesięcy. Wojewoda Dolnośląski wniósł skargę kasacyjną, zarzucając m.in. naruszenie przepisów specustawy, które miały zawieszać biegi terminów w sprawach cudzoziemców, oraz przepisów dotyczących zasądzania sum pieniężnych i kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę, z urzędu zastosował art. 189 p.p.s.a. i uchylił zaskarżony wyrok, odrzucając skargę. NSA oparł swoje rozstrzygnięcie na utrwalonym orzecznictwie, zgodnie z którym skarga na bezczynność podlega odrzuceniu, jeśli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, nawet jeśli decyzja nie jest jeszcze ostateczna. W niniejszej sprawie decyzja udzielająca zezwolenia na pobyt czasowy została wydana przez Wojewodę 9 czerwca 2023 r., a skarga na bezczynność została wniesiona 15 czerwca 2023 r. Tym samym, w dniu wniesienia skargi, sprawa była już załatwiona, a przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego (bezczynność organu) przestał istnieć. NSA podkreślił, że wydanie decyzji kończy stan bezczynności lub przewlekłości, a dla oceny dopuszczalności skargi istotne jest wydanie decyzji, a nie jej doręczenie. W konsekwencji, skarga była niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) z powodu bezprzedmiotowości postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający