II Ko 62/22

Sąd Okręgowy w Olsztynie rozpoznał wniosek T.B. o zadośćuczynienie za zatrzymanie, które miało miejsce 22 grudnia 2020 r. Wnioskodawca domagał się kwoty 25 000 zł, argumentując, że zatrzymanie było niewątpliwie niesłuszne. Sąd oddalił wniosek w całości, podzielając zarzut przedawnienia podniesiony przez prokuratora. Zgodnie z art. 555 kpk, roszczenie o zadośćuczynienie za zatrzymanie przedawnia się z upływem roku od chwili zwolnienia. Wnioskodawca został zatrzymany 22 grudnia 2020 r., a wniosek złożył 14 marca 2022 r., co oznaczało upływ terminu. Sąd uznał, że wnioskodawca nie wykazał, aby jego stan zdrowia psychicznego, mimo stwierdzonych zaburzeń adaptacyjnych, uniemożliwił mu złożenie wniosku w ustawowym terminie. Biegli psychiatrzy i psycholog stwierdzili, że na dzień zatrzymania i w okresie późniejszym wnioskodawca był w stanie podejmować skuteczne działania w celu ochrony swoich praw. Sąd podkreślił również, że samo umorzenie postępowania karnego przeciwko T.B. z powodu braku interesu społecznego w ściganiu czynu prywatnoskargowego nie przesądza o niewątpliwej niesłuszności zatrzymania, które nastąpiło na mocy zarządzenia prokuratora w celu przymusowego doprowadzenia. Sąd wskazał, że zatrzymanie było uzasadnione nieskutecznymi próbami wezwania wnioskodawcy na przesłuchanie. W konsekwencji, wobec przedawnienia roszczenia i braku dowodów na niewątpliwą niesłuszność zatrzymania, wniosek został oddalony. Koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający