II K 2/20

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, rozpoznając sprawę M.R. oskarżonego o popełnienie zbrodni z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, rozstrzygnął o potrzebie dalszego stosowania tymczasowego aresztowania. Sąd podkreślił, że każde przedłużenie aresztu jest decyzją autonomiczną i wymaga weryfikacji podstaw. Stwierdzono, że nadal aktualna jest przesłanka ogólna (duże prawdopodobieństwo popełnienia czynu) oraz przesłanki szczególne z art. 258 § 1 pkt 2 kpk (obawa matactwa, wynikająca m.in. z faktu, że pokrzywdzony jest wujem oskarżonego, a większość świadków to członkowie rodziny) i art. 258 § 2 kpk (zagrożenie surową karą, biorąc pod uwagę kwalifikację czynu jako zbrodni z art. 148 § 1 kk). Nie ujawniły się również przesłanki negatywne z art. 259 kpk. Sąd odwołał się do orzecznictwa Sądu Najwyższego i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, wskazując, że groźba surowej kary może stanowić samodzielną podstawę stosowania aresztu. Utrzymanie tymczasowego aresztowania uzasadniono również szczególnymi okolicznościami, ze względu na które nie można było ukończyć postępowania jurysdykcyjnego, a także koniecznością zapewnienia prawidłowego toku postępowania. Sąd stwierdził, że żaden inny środek zapobiegawczy nie zapewniłby skutecznego zabezpieczenia. Przedłużono tymczasowe aresztowanie o trzy miesiące, do dnia 14 kwietnia 2020 r.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający