II GSK 772/22

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Decyzja ta ustalała obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego J. P. z tytułu wykonywania umowy o świadczenie usług, którą strony nazwały umową o dzieło, w okresie od 2014 do 2018 roku. Sąd pierwszej instancji uznał, że umowa ta, dotycząca przygotowania programów szkoleń i ich prowadzenia dla nauczycieli, stanowiła umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, a tym samym podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Skarżąca A. S. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 10 § 1 k.p.a.) oraz prawa materialnego (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e u.ś.o. i art. 627 k.c.). Argumentowała, że zadania wykonywane przez J. P. miały charakter dzieła, były wkładem autorskim i innowacyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że w sprawach dotyczących podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego decydujące znaczenie ma kwalifikacja prawna umowy dla celów publicznoprawnych, a nie zgodny zamiar stron. Analizując przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące umowy o dzieło i umowy zlecenia, NSA stwierdził, że umowa o przygotowanie i prowadzenie szkoleń, gdzie kluczowe jest staranne działanie i przekazywanie wiedzy, a nie osiągnięcie konkretnego, weryfikowalnego rezultatu, nie spełnia cech umowy o dzieło. Brak możliwości określenia sprawdzalnych parametrów uzgodnionego dzieła, jego samoistności i weryfikowalności, a także brak cech twórczych i indywidualizujących dzieło, przesądziły o tym, że umowa ta była umową o świadczenie usług, podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający