II CSKP 1384/22

Sprawa dotyczyła roszczenia podwykonawcy robót budowlanych (B. W.) wobec inwestora (L. S.A.) o zapłatę części zatrzymanego wynagrodzenia. Powódka wykonała instalacje elektryczne na podstawie umowy podwykonawczej z generalnym wykonawcą (D. S.A.). Umowa przewidywała zatrzymanie do 90% wynagrodzenia jako zabezpieczenie, z możliwością potrącenia przez zamawiającego (generalnego wykonawcę) lub inwestora (pozwanego) w określonych sytuacjach. W związku z problemami finansowymi generalnego wykonawcy, inwestor zapewnił podwykonawców o regulowaniu zobowiązań. Sąd Okręgowy zasądził część dochodzonej kwoty, a Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu apelacji obu stron, zmienił wyrok, zasądzając dalszą kwotę i koszty. Sąd Apelacyjny uznał, że zatrzymana kwota stanowiła część wynagrodzenia, za którą pozwana jako inwestor ponosi solidarną odpowiedzialność na podstawie art. 647¹ § 3 k.c., a nie kaucję gwarancyjną. Pozwana spółka L. S.A. wniosła skargę kasacyjną, kwestionując m.in. błędne zastosowanie przepisów o potrąceniu i kaucji gwarancyjnej. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną, podzielając stanowisko Sądu Apelacyjnego. Podkreślono, że kluczowe jest ustalenie woli stron umowy i rzeczywistego charakteru prawnego zatrzymanej kwoty. Sąd Najwyższy wskazał, że zatrzymanie części wynagrodzenia, nawet nazwane w umowie kaucją gwarancyjną, nie jest tożsame z kaucją w rozumieniu prawnym, która wymaga przeniesienia własności środków pieniężnych. W sytuacji, gdy nie doszło do ustanowienia kaucji gwarancyjnej zgodnie z przepisami, zatrzymana kwota pozostaje częścią wynagrodzenia, za którą inwestor ponosi solidarną odpowiedzialność.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający