II CSK 417/06

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym rozpoznał skargę kasacyjną pozwanego K. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego, który oddalił apelację pozwanego od wyroku zasądzającego od niego kwotę 168 828,22 zł. Roszczenie wynikało z bezskutecznej egzekucji prowadzonej przeciwko spółce „I. – T.”, w której pozwany pełnił funkcję członka zarządu. Sąd Apelacyjny oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych, zgodnie z którymi egzekucja powodowej Spółki przeciw spółce „I. – T.” okazała się bezskuteczna, a spółka znajdowała się w stanie uzasadniającym ogłoszenie upadłości. Powództwo zostało wytoczone po zawiadomieniu o bezskuteczności egzekucji, a sąd przyjął tę datę jako początek biegu terminu przedawnienia. Pozwany w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 117 § 1 k.c. w związku z art. 442 § 1 k.c. oraz art. 298 § 1 k.h., kwestionując przyjęcie jako początku biegu terminu przedawnienia daty zawiadomienia o bezskuteczności egzekucji zamiast dnia, w którym zaistniały podstawy do złożenia wniosku o upadłość. Sąd Najwyższy, analizując kwestię początku biegu terminu przedawnienia roszczenia wierzycieli niewypłacalnej spółki z o.o. wobec członków zarządu, odwołał się do utrwalonego orzecznictwa, które akceptuje stosowanie art. 442 § 1 k.c. jako podstawy normatywnej regulującej początek i długość terminu przedawnienia roszczenia opartego na art. 298 § 1 k.h. Sąd podkreślił, że szkoda w tym kontekście nie jest stratą wierzyciela, lecz obniżeniem potencjału spółki dłużnej, skutkującym bezskuteczność egzekucji. Zawiadomienie organu egzekucyjnego o bezskuteczności egzekucji jest wystarczającym dowodem stwierdzenia takiej szkody. Sąd Najwyższy uznał, że pozwany nie przedstawił dowodów na wcześniejsze stwierdzenie szkody, co uzasadniało przyjęcie daty doręczenia zawiadomienia o bezskuteczności egzekucji jako początku biegu terminu przedawnienia. W konsekwencji, skarga kasacyjna została oddalona.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający