II CA 1582/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Rejonowy w Kielcach postanowieniem z dnia 13.07.2021 r. rozgraniczył dwie nieruchomości, położone w N., oznaczone jako działka nr (...) (własność P. P. (1) i A. P.) oraz działka nr (...) (własność P. K. (1) i L. R. K.), wzdłuż linii wskazanej na szkicu granicznym. Nakazał również pobranie kosztów sądowych od stron i stwierdził, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem. Sąd pierwszej instancji oparł rozgraniczenie na kryterium stanu prawnego, wykluczając zarzut zasiedzenia przygranicznego pasa nieruchomości zgłoszony przez uczestników. Uczestnik P. K. (1) złożył apelację, zarzucając naruszenie art. 233 KPC (sprzeczność ustaleń z materiałem dowodowym), art. 7 KC (błędne przyjęcie posiadania w złej wierze), art. 172 § 1 KC (błędne przyjęcie braku zasiedzenia) oraz nierozpoznanie istoty sprawy (art. 386 § 4 kpc) z powodu nierozpoznania zarzutu zasiedzenia. Sąd Okręgowy oddalił apelację jako niezasadną. Potwierdził, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan prawny nieruchomości i zakres praw własności. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie początku biegu terminu zasiedzenia. Sąd Rejonowy ustalił, że ogrodzenie, które miało wyznaczać granicę, zostało wzniesione między 1997 a 2000 rokiem. Sąd Okręgowy doprecyzował, że posiadanie samoistne rozpoczęło się z końcem roku 2000. Wniosek o rozgraniczenie, złożony najpóźniej 10.08.2018 r., przerwał bieg terminu zasiedzenia zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 KC. W związku z tym, 20-letni termin zasiedzenia nie upłynął do daty rozpoznania sprawy. Sąd Okręgowy uznał również, że uczestnicy byli w złej wierze, ponieważ wskazanie przebiegu granicy przez geodetę gminnego (nawet jeśli błędne) eliminowało stan usprawiedliwionego przekonania o przysługującym im prawie własności. Sąd Rejonowy rozpoznał istotę sprawy, a zarzuty apelacji okazały się bezzasadne.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących rozgraniczenia nieruchomości, zasiedzenia, przerwania biegu terminu zasiedzenia przez postępowanie rozgraniczeniowe oraz pojęcia dobrej i złej wiary w kontekście zasiedzenia.
Dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i prawnej związanej z rozgraniczeniem nieruchomości i zarzutem zasiedzenia.
Zagadnienia prawne (3)
Czy zarzut zasiedzenia przygranicznego pasa nieruchomości jest zasadny, gdy posiadanie rozpoczęło się w określonym czasie i zostało przerwane przez wniosek o rozgraniczenie?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut zasiedzenia nie jest zasadny, ponieważ termin zasiedzenia nie upłynął, a ponadto postępowanie rozgraniczeniowe przerwało bieg terminu zasiedzenia.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy ustalił, że posiadanie samoistne rozpoczęło się z końcem roku 2000. Wniosek o rozgraniczenie, złożony najpóźniej 10.08.2018 r., przerwał bieg terminu zasiedzenia zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 KC. W związku z tym, 20-letni okres wymagany do zasiedzenia nie upłynął.
Czy posiadacz nieruchomości, który rozpoczął posiadanie w oparciu o wskazanie przebiegu granicy przez geodetę gminnego, może być uznany za posiadającego w dobrej wierze?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, nawet jeśli posiadanie rozpoczęło się w oparciu o wskazanie geodety gminnego, nie usprawiedliwia to błędnego przekonania o przysługującym prawie własności i naruszeniu cudzego prawa, co oznacza posiadanie w złej wierze.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że wskazanie przebiegu granicy przez geodetę gminnego, nawet jeśli było błędne, eliminowało stan usprawiedliwienia błędnego przekonania po stronie uczestników co do przysługującego im prawa własności. Uczestnicy powinni byli wiedzieć, że nie przysługuje im prawo własności do tej części nieruchomości, co oznacza posiadanie w złej wierze.
Czy rozgraniczenie nieruchomości powinno nastąpić według stanu prawnego, czy też powinno uwzględniać zarzut zasiedzenia?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Rozgraniczenie powinno nastąpić według stanu prawnego, a zarzut zasiedzenia może być uwzględniony tylko wtedy, gdy zostanie skutecznie wykazany.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy potwierdził, że Sąd Rejonowy prawidłowo rozgraniczył nieruchomości według kryterium stanu prawnego, odrzucając zarzut zasiedzenia jako niezasadny z powodu nieupływu terminu i przerwania jego biegu.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. P. (1) | osoba_fizyczna | właściciel/wnioskodawca |
| A. P. | osoba_fizyczna | właściciel/wnioskodawca |
| P. K. (1) | osoba_fizyczna | właściciel/uczestnik/apelujący |
| L. R. K. | osoba_fizyczna | właściciel/uczestnik |
| L. K. - K. | osoba_fizyczna | właściciel/uczestnik |
Przepisy (8)
Główne
k.c. art. 153
Kodeks cywilny
Rozgraniczenie nieruchomości następuje według stanu prawnego.
Pomocnicze
k.c. art. 172 § § 1
Kodeks cywilny
Przepis dotyczący zasiedzenia nieruchomości.
k.c. art. 7
Kodeks cywilny
Domniemanie dobrej wiary.
k.c. art. 123 § § 1 pkt 1
Kodeks cywilny
Czynności podjęte przed organem powołanym do rozpoznania sprawy lub dochodzenia albo egzekwowania roszczeń danego rodzaju przerywają bieg terminu zasiedzenia.
k.c. art. 124 § § 1
Kodeks cywilny
Po przerwaniu biegu terminu zasiedzenia zaczyna się on na nowo.
k.p.c. art. 233
Kodeks postępowania cywilnego
Zasady oceny dowodów.
k.p.c. art. 386 § § 4
Kodeks postępowania cywilnego
Nierozpoznanie istoty sprawy.
u.k.w.h. art. 6 § ust. 2
Ustawa o księgach wieczystych i hipotece
Definicja złej wiary.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Rozgraniczenie nieruchomości według stanu prawnego. • Brak upływu terminu zasiedzenia. • Przerwanie biegu terminu zasiedzenia przez wniosek o rozgraniczenie. • Posiadanie w złej wierze.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 233 KPC przez błędne ustalenie daty wzniesienia ogrodzenia. • Naruszenie art. 7 KC przez przyjęcie posiadania w złej wierze. • Naruszenie art. 172 § 1 KC przez błędne przyjęcie braku zasiedzenia. • Nierozpoznanie istoty sprawy z powodu nierozpoznania zarzutu zasiedzenia.
Godne uwagi sformułowania
rozgraniczenie nastąpiło według kryterium stanu prawnego obu nieruchomości • wykluczył zasadność zgłoszonego przez uczestników zarzutu zasiedzenia przygranicznego pasa nieruchomości • ciężar dowodu w zakresie wykazania faktu władania tą częścią nieruchomości, w czasie potrzebnym do zasiedzenia • postępowanie rozgraniczeniowe powoduje przerwę biegu terminu zasiedzenia • w złej wierze jest ten kto wie albo wiedzieć powinien, że prawo własności przysługuje nie jemu, lecz innej osobie.
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących rozgraniczenia nieruchomości, zasiedzenia, przerwania biegu terminu zasiedzenia przez postępowanie rozgraniczeniowe oraz pojęcia dobrej i złej wiary w kontekście zasiedzenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i prawnej związanej z rozgraniczeniem nieruchomości i zarzutem zasiedzenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy częstego problemu rozgraniczenia nieruchomości i zarzutu zasiedzenia, z praktycznymi wskazówkami dotyczącymi przerwania biegu terminu zasiedzenia oraz oceny dobrej/złej wiary.
“Granica nieruchomości: Kiedy wniosek o rozgraniczenie ratuje przed zasiedzeniem?”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.