II AKa 238/15

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał sprawę z wniosku S. P. o zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie. Sąd Okręgowy w Warszawie przyznał wnioskodawcy 55 000 zł, oddalając wniosek o pozostałe 105 000 zł. Pełnomocnik wnioskodawcy złożył apelację, zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego (art. 552 § 4 kpk w zw. z art. 445 § 1 kc) poprzez błędną wykładnię i zaniżenie kwoty zadośćuczynienia, a także błąd w ustaleniach faktycznych dotyczący wpływu aresztowania na rozpad związku wnioskodawcy z partnerką. Sąd Apelacyjny uznał apelację za niezasadną. Podkreślono, że pojęcie „zadośćuczynienia” należy wykładać zgodnie z przepisami prawa cywilnego (art. 445 § 2 kc), a jego wysokość jest ustalana swobodnie przez sąd. Zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty może być skuteczny tylko w przypadku oczyistego naruszenia zasad jej ustalania, czego apelacja nie wykazała. Sąd Apelacyjny zgodził się z ustaleniami Sądu Okręgowego, że wnioskodawca nie udowodnił związku przyczynowo-skutkowego między aresztowaniem a rozpadem związku partnerskiego. Sąd odwoławczy przypomniał, że zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny, ma łagodzić krzywdę, ale nie może być nadmierne i musi uwzględniać realną sytuację ekonomiczną społeczeństwa. Uznano, że przyznana kwota 55 000 zł jest adekwatna do doznanej krzywdy i właściwie rekompensuje ją, biorąc pod uwagę całokształt ujawnionych okoliczności.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający