I SA/Wa 1400/09Nieważność zaświadczeń rekompensata nieruchomości zabużańskie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę ze skargi W. T. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2009 r., która utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. stwierdzającą nieważność dwóch zaświadczeń Prezydenta Miasta R. z dnia [...] maja 1999 r. i [...] czerwca 1999 r. Zaświadczenia te potwierdzały prawo do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dla spadkobierców L. L. i M. L., a konkretnie dla T. Z. i W. T. w ½ części. Organ pierwszej instancji, Wojewoda, stwierdził nieważność zaświadczeń, powołując się na art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty. Stwierdzono, że wydanie dwóch oddzielnych zaświadczeń dla poszczególnych spadkobierców naruszało art. 212 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że uprawnienia przysługują łącznie wszystkim spadkobiercom lub jednemu z nich wskazanemu przez osoby uprawnione. Ponadto, organ wskazał na braki w wyjaśnieniu stanu faktycznego, w tym nieprawidłowości w opisie nieruchomości i operacie szacunkowym, co stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 7 i 77 kpa). Minister Skarbu Państwa w decyzji drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Wojewody, podtrzymując argumentację o konieczności wydania jednego zaświadczenia dla wszystkich spadkobierców. Odrzucono zarzut możliwości sprostowania zaświadczeń, uznając zmianę adresata za niedopuszczalną. Podkreślono również, że opis nieruchomości powinien spełniać wymogi art. 75 § 2 kpa, a opis sporządzony przez T. Z. nie spełniał tych wymogów. Skarżące wniosły skargę do WSA, zarzucając naruszenie przepisów kpa, w tym art. 156 § 1 pkt 2 (błędna wykładnia pojęcia "rażące naruszenie prawa"), art. 16 (naruszenie zasady trwałości decyzji), art. 7 (nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela), art. 8 (dyskredytowanie zaufania do organów Państwa) oraz art. 107 § 3 kpa (lakoniczne uzasadnienie). Podniesiono również zarzuty naruszenia Konstytucji RP i Protokołu nr 1 do EKPC. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Potwierdzono, że postępowanie w trybie nadzoru było dopuszczalne na podstawie art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Sąd uznał naruszenie art. 212 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami za rażące i oczywiste, ponieważ wydanie dwóch oddzielnych zaświadczeń zamiast jednego wspólnego naruszało prawa stron i rozstrzygało tylko o części uprawnienia. Dodatkowo, stwierdzono naruszenie art. 7 i 77 kpa z powodu niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym wadliwy opis nieruchomości. Sąd podkreślił, że stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego ma skutek ex tunc i nie narusza praw nabytych, a w nowym postępowaniu zostanie ocenione prawo do rekompensaty. Zarzuty dotyczące naruszenia Konstytucji RP i EKPC zostały uznane za nieuzasadnione, podzielając stanowisko organu drugiej instancji.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający