I SA/Kr 20/16Zwrot dofinansowania naruszenie pzp ograniczenie podwykonawstwa

Sprawa dotyczyła skargi Gminy T. na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego nakładającą obowiązek zwrotu dofinansowania ze środków europejskich w wysokości 32 167,49 zł oraz 41 218,62 zł wraz z odsetkami. Podstawą decyzji było ustalenie Instytucji Zarządzającej Małopolskim Regionalnym Programem Operacyjnym (IZ MRPO) o naruszeniu przez Gminę przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych (Pzp) w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego. Naruszenie polegało na zastosowaniu we wzorze umowy zapisów uniemożliwiających wykonanie przedmiotu zamówienia z udziałem podwykonawców, co skutkowało nałożeniem korekty w wysokości 5% wydatków kwalifikowanych. Gmina T. podniosła szereg argumentów, kwestionując zasadność nałożenia korekty. Wskazywała m.in. na możliwość stosowania przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących umów o roboty budowlane, brak zakazu podwykonawstwa w SIWZ, stanowisko Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych (UZP) stwierdzające brak naruszeń, zgodność z prawem UE (Dyrektywa 2004/18/WE) oraz orzecznictwem TSUE, a także na brak konieczności udowodnienia faktycznej szkody dla nałożenia korekty. Gmina kwestionowała również sposób prowadzenia postępowania przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pierwotnie uchylił zaskarżone decyzje, wskazując na wadliwy skład organu wydającego decyzje oraz brak wydania odrębnych decyzji ustalających korektę finansową. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił jednak wyroki WSA, uznając, że przepisy o wyłączeniu członków zarządu nie mają zastosowania w tej sytuacji, a ustalenie i nałożenie korekty finansowej nie wymaga odrębnej decyzji administracyjnej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA w Krakowie oddalił skargę Gminy. Sąd uznał, że nieuzasadnione ograniczenie podwykonawstwa w zamówieniach na roboty budowlane (oświetlenie, altany, drogi, chodniki) stanowi naruszenie zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców (art. 7 ust. 1 Pzp w zw. z art. 36 ust. 5 Pzp). Takie naruszenie, zgodnie z definicją z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, jest „nieprawidłowością” powodującą lub mogącą spowodować szkodę w budżecie UE poprzez finansowanie nieuzasadnionego wydatku. Sąd podkreślił, że dla stwierdzenia nieprawidłowości wystarczy potencjalne zagrożenie szkody, a nie jej faktyczne wystąpienie. Wymierzona korekta w wysokości 5% została uznana za uzasadnioną, mimo pewnych wątpliwości co do stosowania wersji Taryfikatora. Sąd uznał, że zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. są bezzasadne, a ocena prawna organu jest prawidłowa.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający