I SA/Gl 850/24

Przedmiotem skargi było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, które utrzymało w mocy wcześniejsze postanowienie w przedmiocie przyznania skarżącemu wynagrodzenia za pełnienie funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowaniu podatkowym. Skarżący, doradca podatkowy, domagał się wyższego wynagrodzenia, zarzucając organowi naruszenie przepisów dotyczących ustalania stawek pomocy prawnej z urzędu oraz niewłaściwe miarkowanie wynagrodzenia. Organ podatkowy obniżył należność, argumentując, że rola pełnomocnika ograniczyła się do formalnej reprezentacji i doręczeń, a także powołując się na możliwość miarkowania wynagrodzenia na podstawie analogii do przepisów P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd uznał, że kluczowe znaczenie ma wykładnia przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2018 r. w sprawie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Sąd stwierdził, że zgodnie z literalnym brzmieniem tego rozporządzenia, nie przewidziano podstawy do obniżenia wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego, a jedynie możliwość jego podwyższenia w określonych sytuacjach. Sąd odrzucił argumentację organu o możliwości stosowania analogii do przepisów P.p.s.a., wskazując, że art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej odsyła jedynie do przepisów wydanych na podstawie ustawy o doradztwie podatkowym, a nie do wszystkich przepisów regulujących wynagrodzenia pełnomocników. W konsekwencji, sąd uznał, że organ podatkowy nie miał podstaw do miarkowania wynagrodzenia i zasądził zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający