Orzeczenie · 2001-09-21

I PKN 639/00

Sąd

Sąd Najwyższy

Data

2001-09-21

SAOSPracyrozwiązanie umowy o pracęWysokanajwyższy

rozwiązanie umowyniezdolność do pracychorobazasiłek chorobowybadania kontrolneobowiązki pracownikaSąd Najwyższyodszkodowanie

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Powód, Mirosław R., domagał się odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, wskazując na art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy. Pracownik, będący członkiem zarządu spółki, był długotrwale niezdolny do pracy z powodu choroby, co potwierdzały zwolnienia lekarskie. Po wyczerpaniu okresu zasiłku chorobowego (25 stycznia 1999 r.), powód nie stawił się do pracy, mimo że jego zwolnienie lekarskie wygasło. Sąd Okręgowy i Apelacyjny przyznały mu rację, uznając, że pracodawca nie wykazał dalszej niezdolności do pracy i naruszył przepisy o rozwiązywaniu umów. Sąd Najwyższy uchylił jednak zaskarżony wyrok. Zgodnie z orzecznictwem SN, pracownik, który odzyskał zdolność do pracy po okresie zasiłkowym, ma obowiązek stawić się do pracy, aby umożliwić pracodawcy skierowanie go na badania kontrolne. Powód, nie spełniając tego obowiązku, uniemożliwił pracodawcy prawidłowe ustalenie jego zdolności do pracy i tym samym naraził się na rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia na podstawie art. 72 § 1 w zw. z art. 53 § 1 pkt 1 lit. b KP. Sąd Najwyższy podkreślił, że zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy nie zwalnia pracownika z obowiązku informowania pracodawcy o okolicznościach mających wpływ na stosunek pracy i z obowiązku stawienia się do pracy po ustaniu przyczyny nieobecności.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Ustalenie obowiązków pracownika po ustaniu przyczyny nieobecności w pracy (np. choroby) i konsekwencji ich niewykonania, w tym prawa pracodawcy do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy sytuacji, gdy pracownik był długotrwale nieobecny z powodu choroby, a następnie nie podjął pracy po ustaniu tej przyczyny.

Zagadnienia prawne (3)

Czy pracownik, który po wyczerpaniu okresu zasiłku chorobowego nie stawił się do pracy, mimo ustania przyczyny nieobecności, naraził się na rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, pracownik, który po ustaniu przyczyny nieobecności (choroby) nie stawił się do pracy, uniemożliwił pracodawcy prawidłowe ustalenie jego zdolności do pracy i tym samym naraził się na rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że pracownik ma obowiązek stawić się do pracy po ustaniu przyczyny nieobecności, aby umożliwić pracodawcy skierowanie go na badania kontrolne. Niewykonanie tego obowiązku pozwala pracodawcy na rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia.

Czy pracodawca ma obowiązek skierowania pracownika na badania kontrolne po wyczerpaniu okresu zasiłku chorobowego, jeśli pracownik nie stawił się do pracy?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Pracodawca ma obowiązek skierowania na badania kontrolne pracownika, który zgłasza gotowość do pracy po okresie niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni. Jednakże, aby pracodawca mógł to uczynić, pracownik musi najpierw stawić się do pracy.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wskazał, że pracownik, który nie stawił się do pracy po ustaniu przyczyny nieobecności, uniemożliwił pracodawcy wykonanie obowiązku skierowania na badania kontrolne.

Czy pracownik, który jest inwalidą i otrzymuje rentę, może być objęty ochroną przed rozwiązaniem umowy o pracę z powodu długotrwałej choroby?

Odpowiedź sądu

Fakt bycia inwalidą i pobierania renty nie wyklucza stosowania przepisów o ochronie przed rozwiązaniem umowy o pracę z powodu długotrwałej choroby, jednakże po wyczerpaniu okresu zasiłkowego i braku odzyskania zdolności do pracy, pracodawca może rozwiązać umowę.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy podkreślił, że nawet w przypadku inwalidztwa, po upływie okresu ochronnego i braku zdolności do pracy, pracodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Mirosław R.	osoba_fizyczna	powód
Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej „P.” Spółka z o.o. w B.	spółka	pozwany

Przepisy (8)

Główne

KP art. 53 § § 1 pkt 1 lit. b

Kodeks pracy

Określa prawo pracodawcy do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w przypadku, gdy niezdolność do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku.

KP art. 72 § § 1

Kodeks pracy

Reguluje sytuację prawną pracownika odwołanego ze stanowiska w okresie usprawiedliwionej nieobecności w pracy, dopuszczając rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia, gdy nieobecność trwa dłużej niż okres przewidziany w art. 53 § 1 i § 2 KP.

Pomocnicze

KP art. 60

Kodeks pracy

Przepis dotyczący odszkodowania za naruszenie przepisów o rozwiązywaniu umów.

KP art. 229 § § 2

Kodeks pracy

Obowiązek pracodawcy skierowania pracownika na badania lekarskie po okresie niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni.

KP art. 229 § § 4

Kodeks pracy

Obowiązek pracownika przedstawienia aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy.

KC art. 6

Kodeks cywilny

Zasada ciężaru dowodu.

Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143 art. 10

Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

Przedłużenie wypłaty zasiłku chorobowego.

Dz.U. Nr 137, poz. 887 art. 12

Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych

W związku z art. 59 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - dotyczy renty stałej i utraty zdolności do pracy.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Pracownik, który po wyczerpaniu okresu zasiłkowego nie stawił się do pracy, uniemożliwił pracodawcy skierowanie go na badania kontrolne. • Pracownik miał obowiązek stawić się do pracy po ustaniu przyczyny nieobecności, mimo zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy. • Niewykazanie przez pracownika zdolności do pracy po ustaniu przyczyny nieobecności obciążało pracownika na zasadzie ciężaru dowodu (art. 6 KC).

Odrzucone argumenty

Pracownik nie miał obowiązku stawienia się do pracy w dniu 26 stycznia 1999 r. po odzyskaniu zdolności do pracy. • Pracodawca nie wykazał, że po dniu 25 stycznia 1999 r. powód był nadal niezdolny do pracy. • Rozwiązanie z powodem stosunku pracy nastąpiło w okresie biegnącego wypowiedzenia, co naruszało przepisy.

Godne uwagi sformułowania

Obowiązek pracodawcy skierowania na badania kontrolne po wyczerpaniu okresu zasiłku chorobowego dotyczy pracownika, który po upływie tego okresu stawił się do pracy i zgłosił gotowość jej wykonywania. • Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy nie jest bowiem równoznaczne z zerwaniem więzów łączących pracownika z pracodawcą i ustaniem wszelkich jego obowiązków wynikających ze stosunku pracy. • Powód uniemożliwił pracodawcy zastosowanie się do art. 229 § 2 KP.

Skład orzekający

Jadwiga Skibińska-Adamowicz

przewodniczący-sprawozdawca

Katarzyna Gonera

członek

Zbigniew Myszka

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Ustalenie obowiązków pracownika po ustaniu przyczyny nieobecności w pracy (np. choroby) i konsekwencji ich niewykonania, w tym prawa pracodawcy do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia."

Ograniczenia: Dotyczy sytuacji, gdy pracownik był długotrwale nieobecny z powodu choroby, a następnie nie podjął pracy po ustaniu tej przyczyny.

Wartość merytoryczna

Ocena: 7/10

Sprawa dotyczy ważnego obowiązku pracownika po długotrwałej chorobie i jego wpływu na stosunek pracy, co jest istotne dla wielu pracowników i pracodawców.

“Czy po chorobie musisz wrócić do pracy? Sąd Najwyższy wyjaśnia obowiązki pracownika!”

Dane finansowe

WPS: 16 569,57 PLN

odszkodowanie: 16 569,57 PLN

Sektor

praca

Asystent AI dla prawników