I PK 181/10Uchylenie wyroku odszkodowanie za świadectwo pracy

Powód Tadeusz J. dochodził od PGE Kopalni Węgla Brunatnego Bełchatów S.A. odszkodowania w wysokości blisko 35 000 zł z tytułu utraconych dochodów z emerytury. Spór wynikał z faktu, że pracodawca nie zakwalifikował pracy powoda jako pracy górniczej w świadectwie pracy, co skutkowało przyznaniem mu niższej emerytury. Po weryfikacji przez komisję pracodawcy i ponownym ustaleniu przez ZUS, powód otrzymał wyrównanie emerytury. Sądy niższych instancji uznały pracodawcę za odpowiedzialnego za wadliwe świadectwo pracy na podstawie art. 471 k.c. w zw. z art. 300 k.p., odrzucając argument o przedawnieniu roszczenia w terminie 3 lat i stosując 10-letni termin z prawa cywilnego. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną pozwanego, uchylił zaskarżony wyrok. Sąd Najwyższy zgodził się z zarzutem przyczynienia się powoda do szkody (art. 362 k.c.), wskazując na jego zaniechanie weryfikacji świadectwa pracy i kwestionowania decyzji emerytalnej. Jednocześnie Sąd Najwyższy uznał za zasadny zarzut naruszenia przepisów dotyczących przedawnienia. Stwierdzono, że roszczenie o odszkodowanie z tytułu wadliwego świadectwa pracy, jako wynikające ze stosunku pracy, podlega 3-letniemu terminowi przedawnienia określonym w art. 291 § 1 k.p., a nie 10-letniemu terminowi z Kodeksu cywilnego. Sąd Najwyższy powołał się na własną uchwałę I PZP 5/10, zgodnie z którą kwestie przedawnienia roszczeń ze stosunku pracy są uregulowane w prawie pracy, a przepisy Kodeksu cywilnego można stosować tylko w sprawach nieuregulowanych przepisami prawa pracy (art. 300 k.p.). W ocenie Sądu Najwyższego, przedawnienie roszczeń ze stosunku pracy jest sprawą uregulowaną w prawie pracy, co wyklucza stosowanie przepisów prawa cywilnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający