I OW 212/24

Spór o właściwość powstał między Prezydentem m.st. Warszawy a Prezydentem Miasta Płocka w kwestii rozpatrzenia wniosku K.P-T. o umieszczenie w domu pomocy społecznej. Prezydent Warszawy uznał się za niewłaściwego, wskazując, że zainteresowany, choć deklaruje bezdomność, przebywa w Płocku i tam ma zarejestrowaną przychodnię oraz zgłoszenie do ZUS, co sugeruje właściwość Płocka. Prezydent Płocka z kolei wniósł o wskazanie Warszawy jako właściwej, argumentując, że zainteresowany był bezdomny, przebywał w hostelu, a ostatnim miejscem jego stałego zameldowania była Warszawa. Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na przepisy ustawy o pomocy społecznej (art. 101 ust. 1 i 2) oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 15 § 1 pkt 4), rozstrzygnął spór. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, w przypadku osoby bezdomnej właściwa jest gmina ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały. Definicja osoby bezdomnej (art. 6 pkt 8 u.p.s.) obejmuje osoby niezamieszkujące w lokalu mieszkalnym i niezameldowane na pobyt stały, lub niezamieszkujące w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Sąd wyjaśnił, że pobyt w hostelu, schronisku czy ośrodku interwencji kryzysowej nie stanowi pobytu w lokalu mieszkalnym w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów. Ponieważ zainteresowany przebywał w hostelu w Płocku od dwóch lat, spełniał przesłanki do uznania go za osobę bezdomną. W związku z tym, że ostatnim miejscem jego stałego zameldowania była Warszawa, NSA wskazał Prezydenta m.st. Warszawy jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający