I OSK 1115/22

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej G.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, które odrzuciło skargę skarżącego na bezczynność i przewlekłość Starosty K. w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Główną przyczyną odrzucenia skargi przez WSA było niewniesienie przez skarżącego ponaglenia do organu przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, co jest wymogiem formalnym w przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 52 § 1 ppsa (błędna wykładnia dotycząca wyczerpania środków zaskarżenia) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa (odrzucenie skargi mimo wykazania wad postępowania). Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ppsa oraz art. 53 § 2b ppsa, skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, co w tym przypadku oznaczało konieczność wcześniejszego wniesienia ponaglenia do właściwego organu zgodnie z art. 37 § 1 kpa. Niewykorzystanie tego środka skutkuje odrzuceniem skargi. Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 52 § 1 ppsa jest niezasadny, a w konsekwencji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa również nie mógł być zasadny, ponieważ sąd pierwszej instancji nie stosował tego przepisu w sytuacji braku skutecznie wniesionej skargi. NSA orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ppsa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający