I KZ 3/18

Przedmiotem sprawy było zażalenie Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej na zarządzenie Przewodniczącego Naczelnego Sądu Lekarskiego z dnia 24 maja 2018 r., które odmawiało przyjęcia skargi na orzeczenie Naczelnego Sądu Lekarskiego z dnia 12 stycznia 2018 r. Orzeczenie to uchylało wcześniejsze rozstrzygnięcie Okręgowego Sądu Lekarskiego i przekazywało sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, uznał je za zasadne, wskazując na naruszenie przepisów, w tym art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich (u.i.l.), co miało wpływ na treść zaskarżonego zarządzenia. Sąd Najwyższy podkreślił, że odesłanie zawarte w art. 112 pkt 1 u.i.l. nakazujące „odpowiednie” stosowanie przepisów kodeksu postępowania karnego do postępowań w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, obejmuje również przepisy dotyczące instytucji skargi. Argumentacja ta opiera się na zmianach wprowadzonych w latach 2015 i 2016, które nadały postępowaniu odwoławczemu charakter kontrolno-reformatoryjny. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 452 § 2 k.p.k., sąd odwoławczy ma obowiązek przeprowadzania postępowania dowodowego, a art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. określa podstawy uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy stwierdził, że te przepisy mają odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, a ich prawidłowość powinna podlegać kontroli w trybie skargi. Celem instytucji skargi jest m.in. zapobieganie niezasadnym uchyleniom orzeczeń. W konsekwencji, zaskarżone zarządzenie zostało uchylone, a skardze należy nadać dalszy bieg zgodnie z przepisami k.p.k.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający