I CSK 360/16

Sąd Najwyższy w składzie sędzi Iwony Koper rozpoznał skargę kasacyjną pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 27 stycznia 2016 r. w sprawie o stwierdzenie nieważności umowy darowizny. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparty był na przesłance oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy przypomniał, że skarga kasacyjna jest środkiem kwalifikowanym, którego rozpoznanie musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego i leżącymi w interesie powszechnym, służąc ochronie porządku prawnego i jednolitości orzecznictwa. Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy bez wątpliwości nastąpiły podnoszone uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść orzeczenia. Skarżąca wiązała oczywistą zasadność z naruszeniem art. 5 k.c. przez jego niezastosowanie, mimo że żądanie stwierdzenia nieważności umowy darowizny jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd Najwyższy stwierdził, że uzasadnienie to opiera się na błędnym założeniu, iż dochodzenie stwierdzenia nieważności czynności prawnej na podstawie art. 58 § 1 k.c. podlega ocenie na podstawie art. 5 k.c. Przeciwny pogląd, odzwierciedlający utrwalone stanowisko doktryny i orzecznictwa, stanowi, że zasady współżycia społecznego nie mogą podważać ani modyfikować wyraźnych dyspozycji przepisów prawnych przewidujących sankcję bezwzględnej nieważności czynności sprzecznych z prawem. Sąd Najwyższy uznał również, że nie zachodzi oczywiste naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. W związku z powyższym, na podstawie art. 398^9 § 2 k.p.c., odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający