I CSK 1531/24Odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej kredyt frankowy

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Bank S.A. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie w sprawie z powództwa E. J. i M. J. o ustalenie i zapłatę. Skarżący bank uzasadniał potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej koniecznością dokonania wykładni przepisów prawa cywilnego (art. 56 k.c., art. 65 § 2 k.c. w zw. z art. 385¹ § 1 i 2 k.c., art. 385² k.c.) oraz przepisów prawa Unii Europejskiej (art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13, art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13, art. 288 TFUE) i prawa krajowego (art. 2 i 54 Traktatu akcesyjnego, art. 2 i 9 Konstytucji, art. 87 ust. 1 Konstytucji). Sąd Najwyższy, powołując się na własne postanowienia z lat 2022-2023, podkreślił, że przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej w postaci potrzeby wykładni przepisu wymaga przedstawienia nierozwiązanego problemu lub nieujednoliconej rozbieżności orzeczniczej. Wskazał, że rozwój orzecznictwa dotyczący tzw. „kredytów frankowych” zakończył się 25 kwietnia 2024 r. uchwałą całej izby III CZP 25/22, która ma moc zasady prawnej. Uchwała ta podsumowała dotychczasową linię orzeczniczą, określając zasady dotyczące niewiążących postanowień umownych, skutków nieważności umowy, roszczeń o zwrot nienależnego świadczenia oraz biegu przedawnienia. Sąd Najwyższy stwierdził, że skarżący nie przedstawił nowych problemów prawnych, które nie zostałyby już rozwiązane. W związku z tym, na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego nastąpiło na podstawie art. 98 k.p.c. i odpowiednich przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający