I CO 394/17

Sprawa dotyczyła wniosku wierzyciela A. O. o nałożenie grzywny na dłużnika B. Ż. za naruszenie zakazu przechodzenia i przejeżdżania przez działkę ewidencyjną nr (...) należącą do wierzyciela. Zakaz ten został orzeczony wyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 2 lipca 2015 r. (sygn. akt I Ca 81/15), który zmieniał wyrok Sądu Rejonowego w Brzesku z dnia 23 grudnia 2014 r. (sygn. akt I C 362/13). Wcześniej, postanowieniem z dnia 12 października 2016 r. (sygn. akt ICo 445/16), na dłużnika nałożono już grzywnę w kwocie 250 zł za podobne naruszenie. Mimo to, dłużnik nadal korzystał ze spornego szlaku drożnego, stanowiącego dojazd do jego warsztatu samochodowego. Dłużnik podnosił, że granica między działkami nie jest ustalona, a w sprawie o rozgraniczenie (sygn. akt I Ns 28/17) podniósł zarzut zasiedzenia. Sąd Rejonowy w Brzesku, analizując materiał dowodowy, w tym akta wcześniejszych postępowań, opinie biegłych geodetów i zeznania świadków, ustalił, że przebieg granicy jest znany stronom i wynika z wcześniejszych orzeczeń. Sąd uznał, że dłużnik świadomie narusza zakaz, a jego argumenty dotyczące nieustalonej granicy i zasiedzenia nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym ani nie mają znaczenia dla postępowania egzekucyjnego. Na podstawie art. 1051 § 1 kpc, sąd nałożył na dłużnika grzywnę w wysokości 500 zł, z zamianą na 2 dni aresztu w przypadku jej niezapłacenia, uznając ją za adekwatny środek przymusu. Zasądzono również od dłużnika na rzecz wierzyciela koszty postępowania w kwocie 40 zł.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający