I C 1615/18

Powód, Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny, wystąpił z pozwem o uznanie za bezskuteczne wobec siebie czynności prawnych dłużnika S. Z. w postaci umów darowizny nieruchomości na rzecz pozwanego M. Z. Celem powoda było zaspokojenie swojej wierzytelności, która wynikała z nakazu zapłaty i wyroku sądu, a egzekucja przeciwko dłużnikowi okazała się bezskuteczna. Pozwany w odpowiedzi na pozew uznał powództwo w zakresie dotyczącym bezskuteczności czynności prawnych, jednakże wniósł o zasądzenie od powoda zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 101 KPC, argumentując, że nie dał powodu do wytoczenia powództwa i uznał żądanie przy pierwszej czynności procesowej. Sąd, analizując przepisy dotyczące skargi pauliańskiej (art. 527 i nast. k.c.), stwierdził, że uznanie powództwa przez pozwanego nie było sprzeczne z prawem ani zasadami współżycia społecznego, co zgodnie z art. 213 § 2 KPC wiąże sąd. W związku z tym, sąd uwzględnił powództwo. Odnosząc się do wniosku pozwanego o zastosowanie art. 101 KPC, sąd podkreślił, że wyrok uwzględniający skargę pauliańską ma charakter konstytutywny i nie można go uzyskać w inny sposób niż przez wytoczenie powództwa. Dlatego też, nawet przy uznaniu powództwa, nie można zastosować art. 101 KPC, gdyż powód musiał wszcząć postępowanie sądowe, aby móc prowadzić egzekucję z majątku nabytego przez pozwanego. Niemniej jednak, sąd, kierując się zasadami słuszności i mając na uwadze postawę pozwanego (nieprzedłużanie postępowania, uznanie powództwa) oraz jego sytuację osobistą i majątkową (małoletnie dzieci, zobowiązania kredytowe), zastosował art. 102 KPC. Na tej podstawie sąd częściowo obciążył pozwanego kosztami procesu, zasądzając od niego na rzecz powoda jedynie kwotę 12.500 zł tytułem opłaty od pozwu, nie obciążając go kosztami zastępstwa procesowego. Sąd uzasadnił to również tym, że powód jest profesjonalnym podmiotem zajmującym się windykacją. Dodatkowo, sąd nakazał zwrot nadpłaconej opłaty od pozwu na rzecz powoda w kwocie 13.137 zł. Sąd rozstrzygnął również kwestię wartości przedmiotu sporu, przyjmując niższą z dwóch wartości: wartości wierzytelności (512.731 zł) i wartości nieruchomości (250.000 zł), co skutkowało korektą należnej opłaty sądowej.

Zagadnienia prawne (4)