I C 1520/19

Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ) wniósł pozew przeciwko lekarzowi H. S. o zapłatę kary umownej w wysokości 15 000 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu. Powództwo wynikało z kontroli przeprowadzonej w czerwcu 2017 roku, która wykazała, że pozwana wystawiła 74 recepty refundowane na lek T. na własne nazwisko oraz na nazwisko syna, pomimo braku podstaw medycznych i wymaganej dokumentacji potwierdzającej zasadność refundacji. NFZ naliczył karę umowną w wysokości 200 zł za każdą nieprawidłowo wystawioną receptę oraz dodatkowo za brak dokumentacji medycznej. Pozwana wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, podnosząc zarzuty przedawnienia roszczenia oraz sprzeczności nałożonej kary z zasadami współżycia społecznego. Twierdziła również, że zapłaciła już część kwoty jako zwrot nienależnej refundacji i że obciążenie jest niejednoznaczne. Sąd Rejonowy w Łodzi, po analizie materiału dowodowego, uznał powództwo za zasadne. Sąd podkreślił, że umowa między NFZ a świadczeniodawcą ma charakter cywilnoprawny i podlega przepisom Kodeksu cywilnego. Stwierdził, że pozwana, jako lekarz, miała obowiązek wystawiać recepty zgodnie z obowiązującymi przepisami i wiedzą medyczną, a także prowadzić wymaganą dokumentację. Sąd odrzucił zarzut przedawnienia, wskazując, że roszczenie o zapłatę kary umownej powstało dopiero po jej nałożeniu przez NFZ. Oddalił również zarzut sprzeczności kary z zasadami współżycia społecznego, uznając, że pozwana świadomie wykorzystywała swoją pozycję do uzyskiwania nienależnych refundacji, a jej tłumaczenia o nieznajomości przepisów lub utracie dokumentacji były niewiarygodne. Sąd zasądził od pozwanej na rzecz NFZ kwotę 15 000 zł kary umownej z odsetkami oraz 4367 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający