I C 1398/19

Powód (...) Bank S.A. wniósł pozew o zapłatę kwoty 2 916,06 zł wraz z odsetkami, tytułem zadłużenia wynikającego z umowy o kartę kredytową. Sprawa trafiła do Sądu Rejonowego po tym, jak referendarz stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Powód sprecyzował swoje żądania, wskazując na różne rodzaje zadłużenia (transakcje gotówkowe, bezgotówkowe, odsetki, koszty). Pozwana K.B. wniosła o rozłożenie zadłużenia na raty, twierdząc, że nie była informowana o zaległościach i dowiedziała się o nich dopiero z korespondencji sądowej. Dokonała wpłaty 300 zł i zamknęła rachunek karty. Powód cofnął pozew w części dotyczącej 300 zł, zaliczając wpłatę pozwanej na poczet odsetek, i nie zgodził się na rozłożenie długu na raty. Sąd ustalił, że umowa o kartę kredytową została zawarta w 2015 roku, a ostatnie transakcje i spłaty miały miejsce również w tym roku. Pozwana zeznała, że bank nie informował jej o zadłużeniu na karcie, mimo stałego kontaktu w sprawie innej umowy kredytowej. Sąd pominął regulamin i tabelę opłat obowiązujące po zawarciu umowy. Rozpoznając sprawę, sąd umorzył postępowanie w zakresie 300 zł na mocy art. 355 § 1 k.p.c. W pozostałej części powództwo oddalono. Sąd uznał, że bank nie wykazał skutecznych działań windykacyjnych ani prawidłowego ustalenia wymagalności poszczególnych kwot i terminów płatności. Zastosowano 3-letni termin przedawnienia dla roszczeń banku wobec konsumenta. Sąd podkreślił, że nie można domagać się zaspokojenia przedawnionego roszczenia przeciwko konsumentowi (art. 117 § 2(1) k.c.), biorąc tę okoliczność pod uwagę z urzędu. Brak było dowodów na to, kiedy dokładnie poszczególne kwoty stały się wymagalne i czy doszło do przedawnienia.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający