I ACZ 778/17

Sprawa dotyczyła zażalenia powódki I. Ś. na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt XI C 196/17, w którym Sąd Okręgowy stwierdził swoją niewłaściwość miejscową w sprawie o rozwód przeciwko K. K. i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w R. Sąd Okręgowy uzasadnił swoją decyzję tym, że ostatnim wspólnym miejscem zamieszkania małżonków był K. w 2013 roku, a od 2014 roku strony żyły w separacji orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w R. Powódka od momentu separacji mieszkała w K., gdzie mieszkała również przed ogłoszeniem separacji. Zgodnie z art. 41 k.p.c., w takiej sytuacji sądem właściwym jest sąd miejsca zamieszkania pozwanego, czyli Sąd Okręgowy w R. Powódka wniosła zażalenie, kwestionując to rozstrzygnięcie i wskazując, że pozwany tworzył z nią gospodarstwo domowe w K. w 2013 roku, co było ostatnim wspólnym miejscem zamieszkania. Sąd Apelacyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, oddalił zażalenie powódki. Sąd Apelacyjny podkreślił, że art. 41 k.p.c. przewiduje wyłączną właściwość sądu ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania małżonków, jeśli choć jedno z nich tam nadal przebywa, a w przeciwnym razie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania pozwanego. Sąd Apelacyjny uznał, że powódka nie uprawdopodobniła, iż ostatnim wspólnym miejscem zamieszkania stron, w którym nadal przebywa, jest K. Analiza notatki służbowej wskazała, że pozwany po krótkim pobycie w K. powrócił do S., uznając, że w wynajętym mieszkaniu nie ma warunków do mieszkania. W związku z tym Sąd Apelacyjny uznał przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego w R. za uzasadnione i oddalił zażalenie na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający