XXV C 502/19

Sprawa dotyczyła powództwa o zapłatę kwoty ponad 436 tys. zł wraz z odsetkami, wniesionego przez (...) SA w W. przeciwko O. M. (1) z tytułu umowy kredytu hipotecznego nr (...) z dnia 16 lutego 2010 roku. W trakcie postępowania nastąpiło przekształcenie podmiotowe po stronie powodowej. Pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie i nie stawiła się na rozprawę, co stanowiło podstawę do wydania wyroku zaocznego zgodnie z art. 339 kpc. Sąd przyjął za prawdziwe twierdzenia powoda dotyczące istnienia umowy, następstwa prawnego oraz skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu. Analiza przedłożonych dokumentów potwierdziła podstawowe założenia umowy, w tym kwotę kredytu, cel, sposób spłaty, oprocentowanie oraz zabezpieczenie. Mimo tych ustaleń, sąd oddalił powództwo w całości. Uzasadnieniem była niewystarczająca podstawa faktyczna przedstawiona przez powoda. Sąd podkreślił, że art. 339 kpc nie zwalnia powoda z obowiązku przedstawienia twierdzeń faktycznych, które w pełni uzasadniają zgłoszone żądanie. Powód nie przedstawił istotnych postanowień regulaminu kredytu, nie wyjaśnił zasad indeksacji do waluty obcej (CHF), sposobu przeliczenia kwot z euro na złote, ani nie uzasadnił różnic w walucie żądania (PLN) w stosunku do waluty wskazanej w wezwaniu i wypowiedzeniu (EUR). Wątpliwości wzbudziło również odwołanie się do stawki LIBOR zamiast EURIBOR oraz brak jasności co do naliczania odsetek po rozwiązaniu umowy. Sąd uznał, że przedłożony dokument zatytułowany „Wyciąg z ksiąg bankowych” nie jest wyciągiem w rozumieniu Prawa bankowego, a jedynie prywatnym oświadczeniem powoda, nie stanowiącym wystarczającego dowodu na zasadność roszczenia. W konsekwencji, brak było podstaw do uwzględnienia powództwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający