XVII AME 42/11

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (URE) wydał decyzję o nałożeniu na spółkę jawną kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł z powodu naruszenia warunków koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Naruszenie polegało na eksploatacji trzech odmierzaczy paliw ciekłych, które nie posiadały ważnej legalizacji. Termin ważności świadectw legalizacji upłynął 31 sierpnia 2007 r., a kontrola przeprowadzona 6 września 2007 r. wykazała brak aktualnych świadectw. Prezes URE uznał, że przedsiębiorca prowadził działalność niezgodnie z prawem, a brak legalizacji, nawet jeśli nieumyślny, miał dużą szkodliwość społeczną i stanowił podstawę do wymierzenia kary. Spółka wniosła odwołanie, zarzucając błędne ustalenia faktyczne, znikomy stopień szkodliwości czynu oraz naruszenie przepisów dotyczących ustalania wysokości kary. Argumentowała, że przekroczenie terminu legalizacji było krótkotrwałe (6 dni), urządzenia zostały niezwłocznie wycofane z użytku po kontroli i poddane legalizacji, a konsumenci nie ponieśli negatywnych skutków. Sąd administracyjny, rozpoznając sprawę jako postępowanie pierwszoinstancyjne, oddalił odwołanie. Sąd podkreślił, że zasada kontradyktoryjności nakłada na strony obowiązek dowodzenia faktów. Stwierdził, że fakt posługiwania się odmierzaczami bez ważnej legalizacji jest bezsporny. Sąd podzielił stanowisko Prezesa URE, że naruszenie warunków koncesji było świadome i miało znaczną szkodliwość społeczną, uzasadniając wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego. Analizując dyrektywy wymiaru kary (społeczna szkodliwość, stopień zawinienia, dotychczasowe zachowanie, możliwości finansowe), sąd uznał, że kara 15 000 zł jest adekwatna do stopnia zawinienia i szkodliwości czynu, a także nie wpłynie negatywnie na sytuację finansową spółki, stanowiąc jednocześnie ostrzeżenie na przyszłość.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający