VIII SA/Wa 114/14Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej 85

Sprawa dotyczyła skargi G. i Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., która utrzymała w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 2011 r., określającej skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Skarżący wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika US, powołując się na art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (rażące naruszenie prawa). Zarzucali m.in. przedawnienie zobowiązania (art. 70 § 1 Op.), niewłaściwe zastosowanie art. 23 § 1 Op. oraz błędy w ocenie materiału dowodowego (art. 120, 122, 187 § 1, 191, 197, 198 § 1 Op.). Dyrektor IS odmówił stwierdzenia nieważności, wskazując, że zarzuty nie mieszczą się w granicach art. 247 § 1 pkt 3 Op. Podkreślił, że kwestia skuteczności doręczenia decyzji Naczelnika US została już rozstrzygnięta prawomocnymi wyrokami WSA w Warszawie z 2012 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 475/12 i VIII SA/Wa 476/12), które stwierdziły skuteczne doręczenie zastępcze decyzji przed upływem terminu przedawnienia. Dyrektor IS uznał również, że pozostałe zarzuty dotyczą oceny postępowania dowodowego i ustaleń faktycznych, a nie samej decyzji w trybie nadzwyczajnym, i nie stanowią rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd podkreślił, że kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a postępowanie o stwierdzenie nieważności jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i wymaga ścisłej wykładni art. 247 § 1 Op. Sąd uznał, że zarzuty dotyczące skuteczności doręczenia decyzji i przedawnienia zobowiązania są chybione, ponieważ zostały już prawomocnie rozstrzygnięte przez WSA w wyrokach z 2012 r. Argumentacja skargi zmierzająca do podważenia tych wyroków została uznana za sprzeczną z art. 171 u.p.p.s.a. Sąd stwierdził również, że pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego nie stanowią rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Op., ponieważ dotyczą oceny materiału dowodowego i ustaleń faktycznych, a nie samej decyzji. Postępowanie o stwierdzenie nieważności nie służy ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani procesowego, które dawałoby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający