VIII GZ 67/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, które odrzuciło jej zażalenie na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty w postępowaniu upominawczym. Sąd Rejonowy uznał, że środek zaskarżenia wniesiony przez pełnomocnika pozwanej, mimo że dotyczył postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności, był błędnie nazwany zażaleniem zamiast skargą na orzeczenie referendarza sądowego, i dlatego podlegał odrzuceniu na podstawie art. 370 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc. Pełnomocnik pozwanej wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 130 § 1 kpc i argumentując, że jego pismo, mimo omyłkowego nazwania, powinno być rozpoznane jako skarga na orzeczenie referendarza, a sąd powinien był wezwać do uzupełnienia braków. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy oddalił to zażalenie. Sąd odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 398^22 § 1 kpc, na orzeczenie referendarza sądowego przysługuje skarga, a nie zażalenie. Sąd wskazał, że profesjonalny pełnomocnik, będący radcą prawnym, ma obowiązek znać właściwe środki zaskarżenia i nie może oczekiwać, że sąd nada bieg błędnie nazwanemu pismu procesowemu, powołując się na art. 130 § 1 zd. 2 kpc. Sąd odwołał się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, które konsekwentnie odmawia stosowania tego przepisu w przypadku profesjonalnych pełnomocników, oczekując od nich należytej staranności. Dodatkowo, wskazanie przez pełnomocnika Sądu Okręgowego jako sądu właściwego do rozpoznania środka odwoławczego, podczas gdy skarga na orzeczenie referendarza powinna być rozpoznana przez sąd, w którym referendarz dokonał czynności (Sąd Rejonowy), stanowiło kolejny argument za odrzuceniem zażalenia. Sąd Okręgowy uznał, że pismo pełnomocnika nie zawierało braków formalnych uzasadniających wezwanie do ich uzupełnienia, a jedynie było niedopuszczalnym środkiem odwoławczym.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja stosowania art. 130 § 1 kpc przez profesjonalnych pełnomocników oraz rozróżnienie między skargą na orzeczenie referendarza a zażaleniem.
Dotyczy specyficznej sytuacji błędnego nazwania środka odwoławczego przez profesjonalnego pełnomocnika w kontekście orzeczeń referendarzy sądowych.
Zagadnienia prawne (2)
Czy profesjonalny pełnomocnik może skutecznie powoływać się na błąd w oznaczeniu pisma procesowego (np. nazwanie zażalenia zamiast skargi na orzeczenie referendarza) i oczekiwać jego rozpoznania w trybie właściwym dla prawidłowego środka zaskarżenia na podstawie art. 130 § 1 zd. 2 kpc?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, profesjonalny pełnomocnik nie może skutecznie powoływać się na błąd w oznaczeniu pisma procesowego w celu konwalidacji niedopuszczalnego środka odwoławczego. Od profesjonalistów oczekuje się znajomości podstawowych zasad systemu zaskarżania orzeczeń.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek znać właściwe środki zaskarżenia i nie może oczekiwać, że sąd nada bieg błędnie nazwanemu pismu procesowemu na podstawie art. 130 § 1 zd. 2 kpc. Orzecznictwo Sądu Najwyższego potwierdza, że przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy środek zaskarżenia został wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika. Dodatkowo, wskazanie przez pełnomocnika sądu wyższej instancji jako właściwego do rozpoznania środka odwoławczego, podczas gdy właściwy był sąd niższej instancji, stanowiło kolejny argument za odrzuceniem zażalenia.
Jaki środek zaskarżenia przysługuje na postanowienie referendarza sądowego o nadaniu klauzuli wykonalności?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Na postanowienie referendarza sądowego o nadaniu klauzuli wykonalności przysługuje skarga do sądu, w którym referendarz dokonał czynności, zgodnie z art. 398^22 § 1 kpc.
Uzasadnienie
Sąd odwołał się do treści art. 398^22 § 1 kpc, który jednoznacznie stanowi, że na orzeczenie referendarza sądowego co do nadania klauzuli wykonalności przysługuje skarga, a nie zażalenie. Właściwym do rozpoznania skargi jest sąd, w którym referendarz dokonał czynności.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| (...) | spółka | powód |
| A. F. | osoba_fizyczna | pozwana |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 398^22 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Na orzeczenie referendarza sądowego co do nadania klauzuli wykonalności przysługuje skarga do sądu, w którym referendarz dokonał czynności.
Pomocnicze
k.p.c. art. 370
Kodeks postępowania cywilnego
Niedopuszczalne zażalenie podlega odrzuceniu.
k.p.c. art. 397 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Przepisy dotyczące zażalenia stosuje się odpowiednio do skargi na orzeczenie referendarza sądowego.
k.p.c. art. 130 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym, jednak przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy środek zaskarżenia został wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika.
k.p.c. art. 385
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd odwoławczy oddala zażalenie, jeśli nie ma podstaw do jego uwzględnienia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek znać właściwe środki zaskarżenia. • Art. 130 § 1 zd. 2 kpc nie ma zastosowania do pism wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników. • Skarga na orzeczenie referendarza jest jedynym dopuszczalnym środkiem odwoławczym od postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności wydanego przez referendarza. • Wskazanie przez pełnomocnika sądu wyższej instancji jako właściwego do rozpoznania środka odwoławczego potwierdza jego błędne rozumienie procedury.
Odrzucone argumenty
Pismo nazwane zażaleniem, mimo że dotyczy postanowienia referendarza, powinno być potraktowane jako skarga na orzeczenie referendarza. • Sąd powinien był wezwać do uzupełnienia braków formalnych pisma. • Art. 130 § 1 kpc powinien być stosowany również do profesjonalnych pełnomocników.
Godne uwagi sformułowania
Od profesjonalnych pełnomocników posiadających zarówno wykształcenie prawnicze jak i praktykę w wykonywaniu zawodu adwokata czy radcy prawnego należy oczekiwać dbałości oraz należytej staranności w podejmowaniu czynności przed sądem. • Przyjąć bowiem należy, iż profesjonalny pełnomocnik ma świadomość dostępnych środków zaskarżenia i wybiera spośród nich ten, który uznaje za właściwy. • Nie ma przy tym co do zasady konkurencji środków. Jeżeli w danym zakresie dopuszczony jest jeden środek zaskarżenia, to tym samym wykluczony jest inny.
Skład orzekający
Wiesław Łukaszewski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja stosowania art. 130 § 1 kpc przez profesjonalnych pełnomocników oraz rozróżnienie między skargą na orzeczenie referendarza a zażaleniem."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji błędnego nazwania środka odwoławczego przez profesjonalnego pełnomocnika w kontekście orzeczeń referendarzy sądowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa ilustruje ważną kwestię proceduralną dotyczącą błędów popełnianych przez profesjonalnych pełnomocników i ich konsekwencji, co jest istotne dla praktyków prawa.
“Błąd pełnomocnika kosztował klienta! Sąd Okręgowy wyjaśnia, kiedy sąd nie naprawi pomyłki prawnika.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.