VII PA 342/15

Sprawa dotyczyła pracownika, który przez okres od kwietnia 2011 do sierpnia 2013 roku zawarł z pozwaną spółką siedem umów nazwanych umowami zlecenia, choć powód domagał się ustalenia istnienia stosunku pracy. Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia, X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, ustalił, że pomiędzy stronami istniał stosunek pracy na podstawie umowy o pracę, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda zwrot kosztów zastępstwa procesowego oraz nakazując pobranie nieuiszczonej opłaty od pozwu. Ustalenia faktyczne wykazały, że powód wykonywał pracę w sposób podporządkowany pracodawcy, pod jego kierownictwem, w wyznaczonym miejscu i czasie, co jest charakterystyczne dla umowy o pracę, a nie umowy cywilnoprawnej. Mimo nazwy umowy, sąd uznał, że sposób jej wykonywania – stałe godziny pracy (8:00-16:00), kontrola przybycia i wyjścia, konieczność odrabiania nieobecności, wykonywanie poleceń przełożonych, ingerencja w sposób wykonywania zadań, a także brak możliwości odmowy wykonania zadań – wskazywał na stosunek pracy. Sąd Rejonowy nie dał wiary zeznaniom świadka D. K. w zakresie wynagradzania za nadgodziny, prawa odmowy wykonywania zadań oraz możliwości wykonywania pracy zdalnie, uznając je za sprzeczne z innymi dowodami. Sąd odwołał się do przepisów Kodeksu pracy (art. 22 § 1 kp) oraz utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, podkreślając, że zatrudnienie w warunkach określonych w § 1 jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę umowy. Pozwana spółka wniosła apelację, zarzucając Sądowi Rejonowemu błędne zastosowanie art. 22 § 1, § 1 1 i § 1 2 k.p. Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił apelację, w pełni aprobując ustalenia faktyczne i wywody prawne Sądu pierwszej instancji. Sąd Okręgowy podkreślił, że nazwa umowy nie ma znaczenia, a decydujące są faktyczne warunki wykonywania pracy, takie jak podporządkowanie pracodawcy, stałe miejsce i czas pracy, oraz kierownictwo. Sąd Okręgowy odniósł się również do kwestii podporządkowania, wskazując, że jest to kluczowa cecha stosunku pracy, odróżniająca go od umów cywilnoprawnych, a polskie prawo pracy, doktryna i orzecznictwo jednoznacznie przypisują mu naczelne miejsce przy ocenie charakteru stosunku prawnego. Sąd uznał, że powód był zobligowany do wykonywania bieżących poleceń przełożonych, a jego praca nie różniła się niczym od pracy osób zatrudnionych na tym samym stanowisku na podstawie umowy o pracę. W konsekwencji, Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną i oddalił ją, zasądzając od pozwanego na rzecz powoda koszty zastępstwa procesowego za drugą instancję.

Zagadnienia prawne (1)