VII P 32/21

Powodowe organizacje związkowe wniosły o ustalenie, że obowiązują dwa porozumienia zbiorowe: etatyzacyjne z 4 sierpnia 2017 r. i kończące spór zbiorowy z 8 czerwca 2018 r., które pracodawca wypowiedział oświadczeniem z 28 kwietnia 2021 r. Powodowie argumentowali, że porozumienia te zostały zawarte na czas określony i nie przewidują możliwości ich wypowiedzenia, a zatem wypowiedzenie jest nieskuteczne. Podnosili również, że kwestia ta stanowi lukę w prawie pracy, która powinna być wypełniana przez analogię do przepisów Kodeksu cywilnego. Sąd Okręgowy oddalił powództwo. Sąd uznał, że powodowe organizacje związkowe mają interes prawny w wytoczeniu powództwa o ustalenie, ponieważ nie przysługuje im inne powództwo cywilne, a istnieje stan niepewności prawnej co do obowiązywania porozumień. Analizując zasadność powództwa, sąd odwołał się do przepisów Kodeksu pracy dotyczących rozwiązywania układów zbiorowych pracy (art. 241^7 k.p.) i orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego. Sąd uznał, że zapisy w obu porozumieniach, które ograniczały lub wykluczały możliwość wypowiedzenia przez pracodawcę, są nieważne jako sprzeczne z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa pracy i Konstytucji RP (zasada swobody działalności gospodarczej i równe prawa partnerów społecznych). W szczególności, zapis w porozumieniu z 8 czerwca 2018 r. uzależniający wypowiedzenie od zgodnego oświadczenia stron, a także zapis w porozumieniu z 4 sierpnia 2017 r. wyłączający możliwość wypowiedzenia przez stronę pracodawców, zostały uznane za nieważne. Sąd stwierdził, że pracodawca, działając na podstawie art. 241^7 § 1 pkt 3 k.p., skutecznie wypowiedział oba porozumienia, a okres wypowiedzenia wyniósł trzy miesiące, zgodnie z art. 241^7 § 3 k.p. Sąd podkreślił, że wypowiedzenie układu zbiorowego pracy lub porozumienia zbiorowego nie wymaga uzasadnienia.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający