VII KP 203/15

Sąd Rejonowy w Siedlcach rozpoznał zażalenie złożone przez W. G. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Siedlcach z dnia 17 kwietnia 2015 r., zatwierdzone 22 kwietnia 2015 r., o umorzeniu dochodzenia w sprawie o czyn z art. 268a § 1 kk (bezprawne uzyskanie dostępu do danych informatycznych i ich usunięcie) oraz o czyn z art. 233 § 1 kk (składanie fałszywych zeznań). W. G. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, twierdząc, że E. P. złożyła zeznania sprzeczne z innymi dowodami, co potwierdza jej niewiarygodność, a A. P. złożyła zeznania obciążające A. D. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z tymi zarzutami. W odniesieniu do czynu z punktu pierwszego, sąd stwierdził, że brak jest danych wystarczająco uzasadniających popełnienie czynu przez E. P., a fakt, że jej zeznania były niekorzystne dla A. D. i skutkowały negatywną decyzją podatkową, nie przesądza o złożeniu przez nią fałszywych zeznań. Ponadto, sprawa podatkowa, która mogłaby pomóc w ocenie zeznań E. P., nie została jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta. W kwestii czynu z punktu drugiego, sąd podkreślił, że A. P. nie była przesłuchiwana w charakterze świadka w postępowaniu przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, a zatem nie została uprzedzona o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, co jest warunkiem odpowiedzialności z art. 233 § 2 kk. Pisemne ustosunkowanie się do pytań urzędu nie jest równoznaczne z przesłuchaniem świadka. Wobec powyższego, sąd nie uwzględnił zażalenia i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o umorzeniu dochodzenia.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający