VI SA/Wa 391/16

Skarżąca K. S. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, po tym jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił jej skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych. Wcześniej, postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r., skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych, ponieważ samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i nie uzyskuje żadnych dochodów, a jej majątek stanowią lokal mieszkalny i garaż. Po otrzymaniu odpisu wyroku z uzasadnieniem, skarżąca złożyła wniosek o ustanowienie radcy prawnego, wskazując konkretną osobę. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jej sytuacja materialna się nie zmieniła i przedłożyła zeznanie podatkowe za rok 2016 potwierdzające brak dochodów. Sąd, rozpoznając wniosek, stwierdził, że sytuacja majątkowa skarżącej nie uległa zmianie od czasu poprzedniego postanowienia. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym przyznaje się osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść żadnych kosztów postępowania. Sąd uznał, że skarżąca nie jest w stanie pokryć kosztów zastępstwa procesowego, które z pewnością przewyższą koszty sądowe, dlatego konieczne jest przyznanie jej radcy prawnego z urzędu w celu zapewnienia odpowiedniej obrony jej interesów. Odnosząc się do wskazania konkretnego pełnomocnika, sąd zaznaczył, że wyznaczenie następuje zgodnie z procedurą określoną w art. 253 P.p.s.a., z uwzględnieniem możliwości i porozumienia ze wskazanym pełnomocnikiem.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający