VI SA/Wa 2357/20

VI SA/Wa 2357/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /sprawozdawca/
Jakub Linkowski /przewodniczący/
Magdalena Maliszewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1761/21 - Wyrok NSA z 2025-05-13
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art.4 pkt.11 i 22,art.5 ust.1,art.5b ust.1, art.14 ust.1 pkt2, art.18 ust.4a ,art.87 ust.1 pkt 1, art.92a ust.1,3 i 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2021 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2019 r. w . przy [...] miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki O. o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował M. P., który wykonywał zarobkowy przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W toku kontroli ustalono, że kierujący przewoził zarobkowo pasażerkę w W. z przystanku [...] na [...] na [...]. Kurs został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...] i za ww. kurs pasażerka miała zapłacił 11,99 złotych gotówką, jednak z uwagi na kontrolę Policji kierowca nie przyjął opłaty. Podczas kontroli kierujący okazał: prawo jazdy, dowód osobisty oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanym dla C. Sp. z o.o. Nadto, podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą w związku z powyższym stwierdzono, że była wykonywana usługa przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, tj. lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podczas czynności kontrolnych sporządzono notatkę urzędową. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...], który wraz z pozostałą dokumentacją zgromadzoną w toku kontroli został przekazany do [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w dniu 12 sierpnia 2019 r.
Pismem z dnia 28 sierpnia 2019 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu. Strona otrzymała ww. zawiadomienie w dniu 6 września 2019 r. i pozostawiła je bez odpowiedzi.
Jednocześnie organ I instancji zwrócił się do Urzędu W. z prośbą o udzielenie informacji, czy strona posiadała ważne na dzień kontroli zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz czy zgłosiła do posiadanej licencji kontrolowany pojazd.
W odpowiedzi na powyższe pismo Urząd W., Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich udzieliło odpowiedzi, że na dzień kontroli przedsiębiorstwo C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. posiadało licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną 28 marca 2019 r. Jednocześnie kontrolowany pojazd na dzień kontroli był do niej zgłoszony, bowiem ww. Spółka zgłosiła go w dniu 25 kwietnia 2019 r.
Decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w kwocie 8000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie dotyczące wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym,
z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
Pismem z dnia 22 listopada 2019 r. strona złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. organ I instancji rozpoznał powyższy wniosek strony odmawiając uzupełnienia decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. z uwagi na fakt, iż strona nie dochowała ustawowego terminu na złożenie tego wniosku. Jednocześnie w ww. postanowieniu [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pouczył stronę o terminie do wniesienia odwołania.
Pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. pełnomocnik strony wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia i wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji. W przesłanym odwołaniu skarżąca w imieniu swojego mocodawcy wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji pełnomocnik strony zarzuciła:
1) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 kpa, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych, co skutkowało błędnym przyjęciem, że strona wykonywała przewóz okazjonalny samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą bez umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu, które to błędne ustalenia faktyczne nie mogą stanowić podstawy zaskarżonej decyzji;
2) rażące naruszenie art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa, poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z zeznań A. P. na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe, a co za tym idzie nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia czy strony zawarły umowę o której mowa w art. 18 ust. 4b, co skutkowało błędnym przyjęciem, że C. Sp. z o.o. wykonywała przewóz okazjonalny naruszając przepisy ustawy o transporcie drogowym;
3) niewłaściwe zastosowanie art. 76 § 1 kpa z uwagi na błędne przypisanie protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego w sytuacji, gdy dokument nie został podpisany przez osobę upoważnioną do reprezentowania C. Sp. z o.o.;
4) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 4a oraz 4b w zw. z art. 4 pkt 11, podczas gdy organ I instancji powinien był zastosować art. 5b w związku z art. 4 pkt 1 utd oraz niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 ww. ustawy i bezzasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej za przewóz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego.
Decyzją z dnia [...] września 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U.
z 2019 r. poz. 2140) oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że przewóz wykonywany przez stronę w dniu kontroli nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego.
Pojazd, którym M. P. wykonywał w dniu kontroli przewóz osób
w imieniu i na rzecz C. Sp. z o.o. przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie
z kierowcą. Wynika to jednoznacznie z protokołu kontroli drogowej, zdjęć pojazdu wykonanych podczas kontroli oraz informacji zawartych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 4a utd - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto, należy wskazać, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Ponadto organ wskazał, że zastosowania nie znajdzie art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że protokół kontroli stanowi istotny dowód w sprawie. Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący
w momencie kontroli stan faktyczny. W przedmiotowej sprawie kierujący podpisał protokół kontroli i jednocześnie nie wniósł do niego zastrzeżeń. Kierowca był w tymże przypadku przedstawicielem skarżącej, bowiem wykonywał w jej imieniu i na jej rzecz kontrolowany przewóz osób. Uwzględniając zatem powyższe organ stwierdził,
że z całokształtu materiału dowodowego, a przede wszystkim z okoliczności wykonanego przewozu zamówionego za pomocą aplikacji [...], potwierdzonych protokołem kontroli i notatki urzędowej bezsprzecznie wynika, że przewóz ten był przewozem zarobkowym podlegającym pod przepisy ustawy o transporcie drogowym, a skarżąca wykonując go dopuściła się uchybienia w postaci wykonywania go pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
Organ wskazał, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym). Bezspornym jest, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wobec tego, że objęty kontrolą przewóz był wykonywany jako przewóz okazjonalny to podlegał on obowiązkom określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym odnoszącym się do tego rodzaju przewozu. Między innymi był zobowiązany do wykonywania przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym) z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b ustawy. Skontrolowany pojazd jak wynika z protokołu kontroli był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, łącznie z kierowcą. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które wskazywałyby na możliwość objęcia pojazdu wyjątkami określonymi w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy wynika, że umowa na przejazd została zawarta przez klienta za pośrednictwem aplikacji, a przewóz został opłacony po jego wykonaniu. Materiał dowodowy nie wskazuje, aby przejazd był wykonywany na podstawie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, wniesionej w sposób opisany w art. 18 ust. 4b pkt 2c ustawy o transporcie drogowym.
W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania
w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,
a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy
i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane
z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów ani dokumentów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność.
Co do wniosku pełnomocnika strony o przeprowadzenie dowodu
z przesłuchania świadka – A. P. na okoliczność zawarcia umowy na usługi transportowe ze skarżącą organ odwoławczy stwierdził, że nie ma potrzeby przeprowadzania ww. dowodu, ponieważ w sprawie zostało już bezsprzecznie ustalone, że to pasażerka tj. A. K. zamówiła usługę przewozową w dniu kontroli za pośrednictwem aplikacji [...] i usługa ta została wykonana na trasie
z ul. [...] na [...] w W. Strona w toku postępowania przed organem I instancji nie kwestionowała jakichkolwiek ustaleń stwierdzonych w toku kontroli, dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji zgłosiła wszelkie zastrzeżenia. Żądanie zatem pełnomocnika skarżącej o przeprowadzenia dowodu zgłoszonego w odwołaniu dotyczy okoliczności stwierdzonych już wcześniej innymi dowodami. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzanie dodatkowych dowodów w powyższym zakresie nie wniosłoby nic szczególnego do sprawy, a jedynie przedłużyłoby toczące się postępowanie. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę ww. spostrzeżenia nie mógł więc uwzględnić zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych.
Pismem z dnia 5 października 2020r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając:
1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 kpa polegające na nieuchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r. i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organ pierwszej instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, iż pojęcie: krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. Poz. 1414 ze zm.), ("Ustawa o Transporcie") jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b) pkt 2 ww, ustawy, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny podczas gdy wykonywała krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadała stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5 b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
a. art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżąca - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak, osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania;
b. art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 ustawy
o transporcie, podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów ustawy o transporcie doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;
c. ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt II.b petitum, zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - w sytuacji, w której organy I i li instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami;
d. ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącej, zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie wymóg, aby przewóz okazjonalny byt wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie, stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją;
e. poprzez błędne przyjęcie, iż art. 5 b ust. 1, art. 18 ust 4a) i 4b) w związku z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie może być zastosowany wobec Skarżącej, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek.
W sytuacji gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielał stanowiska skarżącej, iż cytowane powyżej przepisy Ustawy o Transporcie, a w szczególność art. 18 ust 4a i 4b) oraz art. 5 b ust. 1 Ustawy o Transporcie stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego
i Rady, strona wniosła o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie czy art. 18 ust 4a
i 4b) oraz art. 5 b ust. 1 Ustawy o Transporcie stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady,
w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej.
Ponadto na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wnoszę, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 ustawy o transporcie z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, albowiem w ocenie skarżącej regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji.
W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.
Zgodnie z art. 5b ust. 1 ww. ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140. dalej utd) podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką
- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Art. 18 ust. 4a utd stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.
W myśl art. 18 ust. 4b utd dopuszcza się przewóz okazjonalny:
1) pojazdami zabytkowymi,
2) samochodami osobowymi:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa
- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust.7 pkt 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej
w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie a suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy zgodnie z ust. 7 ww. przepisu.
Wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł - zgodnie z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Zdaniem sądu ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na uznanie przez organ, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie wykonywania przewozów okazjonalnych.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał we własnym imieniu odpłatny przewóz osób.
W chwili zatrzymania do kontroli drogowej kierujący przewoził zarobkowo pasażerkę w W. z przystanku [...] na [...] na [...]. Kurs został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...] i za ww. kurs pasażerka miała zapłacić 11,99 zł gotówką, jednak z uwagi na kontrolę Policji kierowca nie przyjął opłaty. Podczas kontroli kierujący okazał: prawo jazdy, dowód osobisty oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanym dla C. Sp. z o.o.
Wskazane ustalenia potwierdzają, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.
W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, że kontrolowany przewóz był wykonywany jako przewóz okazjonalny i podlegał on obowiązkom określonym
w przepisach ustawy o transporcie drogowym odnoszącym się do tego rodzaju przewozu. Przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił jednak wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego.
Skarżąca spółka była zobowiązana do wykonywania przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym) z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b ustawy. Skontrolowany pojazd jak wynika z protokołu kontroli był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, łącznie z kierowcą. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które wskazywałyby na możliwość objęcia pojazdu wyjątkami określonymi w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy wynika, że umowa na przejazd została zawarta przez klienta za pośrednictwem aplikacji, a przewóz został opłacony po jego wykonaniu. Materiał dowodowy nie wskazuje, aby przejazd był wykonywany na podstawie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, wniesionej w sposób opisany w art. 18 ust. 4b pkt 2c ustawy o transporcie drogowym.
Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Wobec powyższego zdaniem sądu za bezzasadne uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym.
Błędne jest stanowisko skarżącej spółki, że posiadana licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, uprawnia do wykonywania tego transportu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. Podkreślenia wymaga, że posiadana przez skarżącą spółkę licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozu okazjonalnego, zdefiniowanego w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem przewozem okazjonalnym jest przewóz który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wobec tego, że objęty kontrolą przewóz był wykonywany jako przewóz okazjonalny to podlegał on obowiązkom określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym odnoszącym się do tego rodzaju przewozu. Między innymi był zobowiązany do wykonywania przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym) z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b ustawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej przewozy okazjonalne nie są odrębną instytucją prawną od przewozów określonych w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym.
Jednocześnie sąd za bezzasadne uznał zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie przedstawionych przez skarżącego wątpliwości prawnych, których sąd nie powziął
w niniejszej sprawie.
Z powyższych względów zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, w całości nie zasługiwały na uwzględnienie. Organy rozstrzygające sprawę działały na podstawie i w granicach przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 15 kpa. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia zaskarżonych rozstrzygnięć (art. 77 i art. 80 kpa).
Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił