VI SA/WA 1604/20

VI SA/Wa 1604/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Nowecki
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 576/21 - Wyrok NSA z 2024-06-28
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art.4 pkt.11 i 22, art.5 ust.1, art.5b ust.1 art.14 ust.1 pkt 2 art.18 ust.4a,art.87 ust.1 pkt 1 art.92a ust.1,3 i 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Dnia [...] sierpnia 2019r. w W. przy ul. T. miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował A. D. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: [...].
W toku kontroli ustalono, że kierujący przewoził zarobkowo pasażerów
z ul. [...] - [...] w W. na ul. [...] w W.. Kurs został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...] i za ww. kurs pasażer zapłacił gotówką w wysokości 12 złotych, nie otrzymując żadnego paragonu. Kierowca podczas kontroli okazał: prawo jazdy, dowód osobisty, orzeczenie psychologiczne
i lekarskie, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz umowę na usługi transportowe zawartą z pasażerem i fakturę VAT nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019r. Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą w związku
z powyższym stwierdzono, że była wykonywana usługa przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, tj. lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podczas czynności kontrolnych wykonano dokumentację fotograficzną okazanych dokumentów oraz pojazdu. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...].
Pismem z dnia [...] września 2019r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu. Następnie organ I instancji zwrócił się do Urzędu Miasta [...] z prośbą o udzielenie informacji, czy strona posiadała ważne na dzień kontroli zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz czy ewentualnie zgłosiła do posiadanej licencji kontrolowany pojazd.
W odpowiedzi na powyższe pismo Urząd Miasta [...], Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich udzieliło odpowiedzi, że na dzień kontroli przedsiębiorca A. D., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną [...] lipca 2018r. Kontrolowany pojazd także został do niej zgłoszony w tymże dniu.
Decyzją z dnia [...] listopada 2019r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną
w wysokości 8000 zł na podstawie lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Pismem z dnia [...] listopada 2019r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji zarzucono:
1) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 kpa, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych, co skutkowało błędnym przyjęciem, że strona wykonywała przewóz okazjonalny naruszając przepisy ustawy o transporcie drogowym;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 4a oraz 4b w zw. z art. 4 pkt 11, podczas gdy organ I instancji powinien był zastosować art. 5b w związku z art. 4 pkt 1 utd; błędne zastosowanie art. 18 ust. 5
w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 ww. ustawy i bezzasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej za przewóz samochodem nie spełniającym kryterium konstrukcyjnego.
W uzasadnieniu wskazano, że strona w dniu kontroli wykonywała krajowy transport drogowy, na wykonywanie którego posiada stosowną licencję,
a który to transport nie jest pojęciem tożsamym z przewozem okazjonalnym.
W ocenie pełnomocnika organ I instancji błędnie zastosował przepisy i niesłusznie przypisał skarżącemu stwierdzone w decyzji naruszenie. Ponadto zdaniem pełnomocnika organowi I instancji umknął też fakt, iż protokół kontroli nie został podpisany przez kierowcę i tym samym zgodnie z poglądami judykatury cechę dokumentu urzędowego można przypisać tylko takiemu protokołowi, który został zaakceptowany przez stronę bez zastrzeżeń.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U.
z 2019 r. poz. 2140) oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2019r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł orzekł
o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wobec tego, że objęty kontrolą przewóz był wykonywany jako przewóz okazjonalny to podlegał on obowiązkom określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym odnoszącym się do tego rodzaju przewozu. Między innymi był zobowiązany do wykonywania przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym) z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b ustawy. Skontrolowany pojazd jak wynika z protokołu kontroli był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, łącznie z kierowcą. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które wskazywałyby na możliwość objęcia pojazdu wyjątkami określonymi w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy wynika, że umowa na przejazd została zawarta przez klienta za pośrednictwem aplikacji, a przewóz został opłacony po jego wykonaniu. Materiał dowodowy nie wskazuje, aby przejazd był wykonywany na podstawie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, wniesionej w sposób opisany w art. 18 ust. 4b pkt 2c ustawy o transporcie drogowym.
Zdaniem organu odwoławczego z całokształtu materiału dowodowego, a przede wszystkim z okoliczności wykonywanego wynika w sposób bezsporny, że przewóz z dnia kontroli był przewozem zarobkowym podlegającym pod ustawę o transporcie drogowym. Dlatego też kara pieniężna w wysokości 8000 złotych z tytułu popełnienia naruszenia z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożona na skarżącego jest w pełni słuszna i zasadna.
W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania
w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,
a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy
i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów ani dokumentów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie też kwestionujących własną odpowiedzialność.
Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zważył, iż są one niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione.
Pismem z dnia [...] lipca 2020r. A. D. wniósł do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając:
1.rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
a) art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 kpa polegające na zaniechaniu uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019r. i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organy błędnie ustaliły, iż pojęcie krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym - zdefiniowany w art. 4 piet 1
i art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym jest tożsame z pojęciem przewóz okazjonalny samochodem osobowym - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b) pkt 2 ww. ustawy, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez organy, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5 b ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym;
2.naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
a) art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 ww. ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak, osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust 1 pkt 3 ustawy
o transporcie), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 Ustawy o Transporcie w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania;
b) art 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b ww. ustawy w zw. z art 20 w zw. z art. 22
i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 ustawy
o transporcie drogowym, podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów ustawy o transporcie drogowym doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;
c) ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt II.2b petitum, zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - w sytuacji, w której organy powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 ww. ustawy ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami;
d) ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego, zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy
o transporcie drogowym - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 Ustawy o Transporcie, stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją;
e) poprzez błędne przyjęcie, iż art. 5 b ust. 1, art. 18 ust 4a) i 4b) w związku z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek.
W sytuacji gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielał stanowiska skarżącego, iż cytowane powyżej przepisy ustawy o transporcie o drogowym,
a w szczególność art. 18 ust 4a i 4b) oraz art. 5 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1S3S Parlamentu Europejskiego i Rady, wniósł o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o zbadanie czy art. 18 ust 4a i 4b) oraz art. 5 b ust. 1 ustawy
o transporcie stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej.
Ponadto na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wniósł aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 ustawy o transporcie z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, albowiem w ocenie skarżącego regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji.
W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz.U.2019.2325 ze zm.).
W ocenie Sądu, skargę należało uznać za nieuzasadnioną.
Zgodnie z art. 5b ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym, podjęcie
i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej
7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką
- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.
W myśl art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym, dopuszcza się przewóz okazjonalny:
1) pojazdami zabytkowymi,
2) samochodami osobowymi:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa
- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.
Stosownie do treści art. 18 ust. 5 ww. ustawy, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:
1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;
2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń
z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;
3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b sankcjonowane jest karą pieniężną
w wysokości 8.000 zł, zgodnie z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Zdaniem sądu ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na uznanie przez organ, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób. W dniu [...] sierpnia 2019 r. w W. przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował skarżący A. D . Kierujący przewoził zarobkowo pasażerów
z ul. [...] - [...] w W. na ul. [...] w W . Kurs został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...] i za ww. kurs pasażer zapłacił gotówką w wysokości 12 złotych, nie otrzymując żadnego paragonu.
Kierowca podczas kontroli okazał: prawo jazdy, dowód osobisty, orzeczenie psychologiczne i lekarskie, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz umowę na usługi transportowe zawartą z pasażerem i fakturę VAT nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019r.
Nadto, podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą w związku z powyższym stwierdzono, że była wykonywana usługa przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, tj. lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podczas czynności kontrolnych wykonano dokumentację fotograficzną okazanych dokumentów oraz pojazdu. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...].
Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, organy właściwie uznały, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz okazjonalny, a pojazd, przy użyciu którego usługa była wykonywana nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym dla transportu okazjonalnego, określonym w ustawie o transporcie drogowym.
Zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym, w tym art. 5b, podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jednocześnie
z przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika, że przewóz drogowy w zakresie przewozu osób może odbywać się w ramach transportu drogowego taksówką lub przewozów regularnych, przewozów okazjonalnych, które nie są przewozami regularnymi specjalnymi albo wahadłowymi.
W orzecznictwie wskazuje się, że różnica pomiędzy przewozami regularnymi a okazjonalnymi polega na tym, że przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika i nie jest przewozem osób taksówką.
Art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jednocześnie w myśl art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym, dopuszcza się przewóz okazjonalny:
1) pojazdami zabytkowymi,
2) samochodami osobowymi:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa
- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.
Kontrolowany przewóz był wykonywany jako przewóz okazjonalny i podlegał on obowiązkom określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym odnoszącym się do tego rodzaju przewozu. Skarżący był zobowiązany do wykonywania przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym) z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b ustawy. Skontrolowany pojazd jak wynika z protokołu kontroli był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, łącznie z kierowcą. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które wskazywałyby na możliwość objęcia pojazdu wyjątkami określonymi w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy wynika, że umowa na przejazd została zawarta przez klienta za pośrednictwem aplikacji,
a przewóz został opłacony po jego wykonaniu. Materiał dowodowy nie wskazuje, aby przejazd był wykonywany na podstawie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, wniesionej w sposób opisany w art. 18 ust. 4b pkt 2c ustawy o transporcie drogowym.
Wobec powyższego zdaniem sądu za bezzasadne uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy
o transporcie drogowym. Posiadana przez skarżącego licencja uprawniała go wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych, zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym. Wbrew twierdzeniom skarżącego przewozy okazjonalne nie są odrębną instytucją prawną od przewozów określonych w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym.
Błędne jest zatem stanowisko skarżącego, że posiadana licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, uprawniała go do wykonywania tego transportu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. Dlatego też istniała podstawa do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych z tytułu popełnienia naruszenia z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożona na skarżącego jest w pełni słuszna i zasadna.
Jednocześnie sąd za bezzasadne uznał zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie przedstawionych przez skarżącego wątpliwości prawnych, których sąd nie powziął
w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił