V KK 221/25

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanego J.D. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku skazujący J.D. za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. Obrońca zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie przepisów dotyczących kontroli odwoławczej (art. 437 § 1 i 2, art. 433 § 2, art. 457 § 3 k.p.k.) poprzez pozorną, chybioną i niepełną kontrolę, co miało wynikać z naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 5 § 2, art. 7, art. 92, art. 410, art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz dowolnej oceny dowodów. Zarzucono również naruszenie art. 4, art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. przez dowolną ocenę dowodów i nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla skazanego, a także rażącą niewspółmierność kary. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że rola postępowania kasacyjnego polega na kontroli najpoważniejszych naruszeń prawa materialnego lub procesowego, a nie na ponownej ocenie dowodów. Sąd wskazał, że zarzuty kasacji stanowiły powtórzenie argumentacji z apelacji i miały na celu uczynienie z Sądu Najwyższego 'sądu trzeciej instancji'. Sąd Apelacyjny dokonał wszechstronnej kontroli apelacji, a jego uzasadnienie (s. 4-15) nie wykazało wadliwości. Sąd Najwyższy odniósł się do poszczególnych zarzutów, wskazując na trafność oceny dowodów przez sądy niższych instancji, w tym zeznań świadków i dokumentów obciążających skazanego. Podkreślono, że dla bytu przestępstwa oszustwa nie ma znaczenia, czy pokrzywdzony mógł skontrolować wiarygodność sprawcy. Sąd Apelacyjny prawidłowo ocenił również wysokość szkody, uwzględniając zarówno damnum emergens, jak i lucrum cessans. Zarzut rażącej niewspółmierności kary został uznany za niedopuszczalny w kasacji, a ponadto kara roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności została uznana za łagodną. W konsekwencji kasację oddalono, a skazanego obciążono kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający