V KK 13/23

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika wnioskodawcy W.S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi, który zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi, oddalając wniosek o zasądzenie odszkodowania od Skarbu Państwa. Wniosek dotyczył szkody wynikającej z pozbawienia wolności E. S. w okresie od 24 października 1950 r. do 3 kwietnia 1951 r. Sąd Okręgowy zasądził kwotę 66.666 zł, jednak Sąd Apelacyjny oddalił wniosek. Kasacja zarzucała rażącą obrazę prawa procesowego (art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 k.p.k. i art. 322 k.p.c.) poprzez dowolną ocenę dowodów i brak prawidłowej kontroli instancyjnej, a także naruszenie prawa materialnego (ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych). Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Podkreślił, że kasacja nie jest trzecią instancją i służy jedynie kontroli prawomocnych orzeczeń pod kątem rażącego naruszenia prawa. Stwierdził, że Sąd Apelacyjny prawidłowo ocenił dowody, nie dopatrzył się powstania szkody ani jej związku z represjami, a także prawidłowo ocenił kwestię własności gospodarstwa rolnego. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 322 k.p.c. uznano za bezzasadne, ponieważ Sąd Apelacyjny nie mógł zastosować art. 322 k.p.c. (dotyczącego szacowania wysokości odszkodowania), gdy nie wykazano samego powstania szkody. Zarzut naruszenia prawa materialnego uznano za bezprzedmiotowy w kontekście kwestionowania ustaleń faktycznych. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił kasację i obciążył wnioskodawcę kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający