V CSK 55/16

Sąd Najwyższy w składzie sędzi Bogumiły Ustjanicz rozpoznał skargę kasacyjną powoda S. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 10 września 2015 r., który oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy zasądził na rzecz powoda rentę z tytułu niezdolności do pracy i zwiększonych potrzeb, jednak oddalił powództwo w części dotyczącej renty za wcześniejszy okres oraz z tytułu pogorszenia widoków na przyszłość. Powód w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, wskazując na potrzebę określenia relacji art. 442[1] § 2 k.c. do art. 118 k.c. w odniesieniu do terminu przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe (rentę) związane z naprawieniem szkody wynikłej z występku. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 398[9] § 1 pkt 1 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadniono to tym, że skarga kasacyjna jest środkiem o szczególnym charakterze, służącym rozwojowi prawa i jednolitej wykładni, a nie ogólnym środkiem zaskarżania. Instytucja przesądu ma na celu wstępną ocenę sprawy. Sąd Najwyższy stwierdził, że powołane przez skarżącego wątpliwości nie mają cech istotnego, nowego zagadnienia prawnego, a kwestie przedawnienia roszczeń okresowych były już wielokrotnie wyjaśniane w orzecznictwie. Brak było również podstaw do przyjęcia, że zagadnienie to jest przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie stwierdzono również nieważności postępowania. W konsekwencji, na podstawie art. 398[9] § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 102 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 i art. 398[21] k.p.c., odstępując od obciążania powoda kosztami ze względu na jego trudną sytuację życiową i majątkową oraz istotne znaczenie rozstrzygnięcia.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający