Ts 80/00

Skarżący Janina i Tadeusz D. wnieśli skargę konstytucyjną, kwestionując art. 393(15) zd. 2 Kodeksu postępowania cywilnego (KPC). Twierdzili, że przepis ten, poprzez uniemożliwienie Sądowi Najwyższemu ponownej weryfikacji stanu faktycznego ustalonego przez sądy niższych instancji, narusza ich konstytucyjne prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz prawo do nadzoru Sądu Najwyższego nad działalnością sądów powszechnych (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP). Sąd Najwyższy w swoim wyroku z 2 grudnia 1999 r. oddalił kasację skarżących, uznając brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych i bezzasadność zarzutów naruszenia art. 233 § 1 KPC oraz art. 898 § 1 Kodeksu cywilnego (KC). Trybunał Konstytucyjny początkowo wezwał pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi, w szczególności do dokładnego określenia naruszonych praw i sposobu naruszenia. Pełnomocnik ograniczył się do stwierdzenia naruszenia praw konstytucyjnych. Następnie Trybunał postanowieniem z 9 listopada 2000 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze, uznając, że kwestionowany przepis nie stanowił podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie skarżących. Pełnomocnik skarżących wniósł zażalenie, jednak nie ustosunkował się do motywów postanowienia Trybunału, ograniczając się do stwierdzenia, że późniejsza zmiana brzmienia przepisu potwierdza słuszność skargi. Trybunał Konstytucyjny w niniejszym postanowieniu nie uwzględnił zażalenia, podkreślając, że kluczowym wymogiem skargi konstytucyjnej jest wykazanie, iż kwestionowany przepis był podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia. Ponieważ art. 393(15) zd. 2 KPC nie był bezpośrednią podstawą wyroku Sądu Najwyższego, nie mógł być przedmiotem oceny Trybunału. Zmiana brzmienia przepisu nie uzasadnia automatycznie zasadności skargi.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający