IX P 356/20

Sprawa dotyczyła roszczeń dwóch byłych funkcjonariuszek Służby Celnej, G. A. i A. N., przeciwko Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Izbę Administracji Skarbowej w S. Powódki domagały się wydania świadectw służby oraz zasądzenia odpraw w związku z reorganizacją Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) i przekształceniem ich stosunku służbowego w stosunek pracy. Sąd ustalił, że powódki pełniły służbę celną, a od 1 marca 2017 r. stały się funkcjonariuszkami służby celno-skarbowej. Po otrzymaniu propozycji zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, obie powódki je zaakceptowały, co skutkowało wygaśnięciem ich stosunku służbowego i nawiązaniem stosunku pracy. Sąd rozpoznał kwestię legitymacji procesowej biernej, uznając, że Skarb Państwa reprezentowany przez Izbę Administracji Skarbowej jest właściwą stroną pozwaną, co potwierdziło orzecznictwo Sądu Najwyższego. W odniesieniu do żądania wydania świadectw służby, sąd, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z 19 lutego 2020 r. (sygn. III PZP 7/19) oraz późniejsze nowelizacje przepisów, uznał, że przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy jest równoznaczne ze zwolnieniem ze służby i obliguje pracodawcę do wydania świadectwa służby. Sąd stwierdził, że pierwotna regulacja zawierała lukę prawną, która została później usunięta przez ustawodawcę. Następnie sąd rozpoznał żądanie zasądzenia odpraw. Powódki opierały swoje roszczenie na art. 250 ust. 4 ustawy o KAS, który odsyłał do przepisów dotyczących reorganizacji jednostek. Sąd uznał, że podstawę prawną stanowił art. 170 ust. 4 przepisów wprowadzających ustawę o KAS (pwKAS) w związku z art. 163 ust. 4 uchylonej ustawy o Służbie Celnej. Mimo że powódki przyjęły propozycję zatrudnienia, sąd, stosując wykładnię celowościową i logiczną, uznał, że ich sytuacja prawna w zakresie prawa do odprawy nie powinna różnić się od sytuacji funkcjonariuszy, których stosunek służbowy wygasł z powodu braku propozycji lub odmowy jej przyjęcia. Sąd podkreślił, że obie grupy utraciły status funkcjonariusza i związane z nim uprawnienia, a różnicowanie ich sytuacji w zakresie odprawy byłoby niesprawiedliwe. Sąd obliczył należne odprawy na podstawie ostatniego uposażenia i stażu służby, zasądzając kwoty 33.000 zł dla G. A. i 41.559,78 zł dla A. N. , wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Postępowanie w zakresie żądań wydania świadectw służby zostało umorzone z uwagi na ich późniejsze wydanie. O kosztach postępowania orzeczono na zasadach odpowiedzialności strony przegrywającej.

Zagadnienia prawne (3)