IV SA/Gl 596/08

IV SA/Gl 596/08 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2009-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska /sprawozdawca/
Tadeusz Michalik /przewodniczący/
Teresa Kurcyusz-Furmanik
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
II OSK 1407/09 - Wyrok NSA z 2009-11-30
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
par. 2 ust. 1, 3, 5;  par. 5; par. 6 ust. 1 i 2; par. 8 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A i Spółki B na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził u H. K. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy, pod postacią [...], wymienioną w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu tej decyzji organ podniósł, że przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż H. K. była zatrudniona w latach: [...],[...] w fabryce [...] w T., na stanowisku [...] (w ramach następstwa prawnego [...] S.A. w likwidacji), w latach [...] w [...] Sp. z o.o. w D. G. w Zakładzie w T., na stanowiskach [...] (w ramach zastępstwa prawnego [...] Sp. z o.o.), w latach [...] w [...] Sp. z o.o. - Oddział [...] w T. na stanowiskach [...], oraz w latach [...] r. w [...] Sp. z o.o. w T. na stanowisku [...]. Z kart narażenia zawodowego wynika, iż podczas zatrudnienia w w/w zakładach pracy H. K. wykonywała wielokrotnie powtarzalne czynności manualne obciążające [...], więc sposób wykonywania tej pracy, na zajmowanych przez nią stanowiskach, stwarzał możliwość powstania i rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej [...]. Dalej organ powołał się na orzeczenie lekarskie nr [...], z dnia [...]r., stwierdzające u H. K. chorobę zawodową wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnię Chorób Zawodowych w S. oraz orzeczenie lekarskie uzupełniające tej samej placówki nr [...], z dnia [...]r. W powołanych opiniach lekarskich zgodnie wskazano, iż na podstawie opisów wykonywania pracy, badania podmiotowego, przedmiotowego i konsultacji neurologicznej, ortopedycznej, analizie dokumentacji medycznej, w tym badania EMG z dnia [...]r. rozpoznano u H. K., pochodzenia zawodowego, zaawansowany [...] po stronie prawej i jego średnią fazę po stronie lewej. Zdaniem organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na uznanie związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a rozpoznaną u H. K. chorobą zawodową.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik pracodawców [...] Sp. z o.o. w T. i [...]Sp. z o.o. z siedzibą w M. - Oddział w T., zarzucając w nim naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 77 § 1 K.p.a i art. 7 K.p.a. w związku z art. 80 i art. 138 § 2 K.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia H. K., w szczególności dokumentacji posiadanej przez NZOZ "[...]" s.c. Poradnia Neurologiczna w T., NZOZ "[...]." w K. oraz Poradni "[...]" Sp. z o.o. w T., jak również pozostałej dokumentacji medycznej z lat [...], w celu ustalenia przyczyn powstania choroby i ewentualnego jej związku z pracą w obu odwołujących się spółkach. Zdaniem odwołujących stwierdzenia choroby zawodowej dokonano w oparciu o niepełne dochodzenie epidemiologiczne i lakoniczne orzeczenia lekarskie, bez wyjaśnienia, czy w latach od [...] r. do [...] r. występowały czynniki pozazawodowe mogące mieć wpływ na powstanie stwierdzonego u H. K. schorzenia oraz jaki związek z rozwojem schorzenia miała wykonywana przez nią wieloletnia praca w zakładach, w których występowało narażenie na przeciążenie [...] charakteryzujące się monotypią ruchów.
Po wniesieniu odwołania H. K. została poddana ponownym badaniom lekarskim w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - Przychodni Chorób Zawodowych w S. W orzeczeniu lekarskim nr [...], z dnia [...]r., stwierdzono u niej przewlekłą chorobę [...] wywołaną sposobem wykonywania pracy - [...]. W uzasadnieniu stwierdzono, że całokształt obrazu klinicznego, zobiektywizowanego specjalistycznymi ocenami - ortopedyczną i neurologiczną, popartymi rezultatami badań EMG, uzasadnia rozpoznanie choroby zawodowej. Jednocześnie wskazano, iż w rozwoju schorzenia wiodącą rolę odegrał sposób wieloletniego wykonywania pracy na stanowisku [...] związany z istotną monotypią ruchów i przeciążeniami w zakresie [...], co przy braku innych uchwytnych przyczyn uzasadnia rozpoznanie jego etiologii zawodowej.
Pełnomocnik odwołujących pismem procesowym z dnia [...]r., ustosunkowując się do opinii lekarskiej Instytutu Medycyny Pracy w S. podniósł, iż H. K. wykonywała pracę na stanowisku [...] i [...] w latach [...] oraz [...], a więc w okresie ponad 20 lat przed rozpoczęciem wykonywania pracy w odwołujących spółkach. Nadto, została przyjęta do pracy w [...] Sp. z o.o. w T. i [...]Sp. z o.o. z siedzibą w M. - Oddział w T. jako osoba zdrowa i zdolna do pracy.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia, co do przebiegu pracy zawodowej H. K. i zajmowanych przez nią stanowisk, gdzie sposób wykonywania pracy związany był z wymuszoną pozycją ciała, powtarzalnością motoryczną i nadmiernym obciążeniem [...]. Zatem uznał, że w latach [...] H. K. pracowała w warunkach ryzyka powstania przewlekłej choroby zawodowej [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy, pod postacią [...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych. Następnie powołał się na definicję choroby zawodowej zawartą w § 2 ust. 1 tego samego rozporządzenia, w której konieczną przesłanką stwierdzenia choroby zawodowej jest jej rozpoznanie, co potwierdzili lekarze orzecznicy dwóch kompetentnych placówek diagnostycznych - w oparciu o wyniki badań klinicznych oraz konsultacji ortopedycznej i neurologicznej. W opiniach tych lekarzy stwierdzono, iż w rozwoju schorzenia znaczącą rolę odegrał sposób wieloletniego wykonywania przez H. K. pracy związany z monotypią ruchów i przeciążeniem [...]. Odpowiadając na zarzuty organ odwoławczy podniósł, że analiza materiału dowodowego potwierdza wykonywanie przez H. K. pracy zawodowej związanej z przeciążeniem [...] i monotypią ruchów w zakresie [...]. Dodatkowo wyjaśnił, że dla uznania danej choroby za chorobę zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Organ podkreślił, iż nie wyłącza to możliwości wykazania, że mimo pracy w warunkach narażających na chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik pracodawców - [...]Sp. z o.o. w T. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. - Oddział w T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie wydanie orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jego wynik, w szczególności art. 138 § 1 w związku z § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo nie uzupełnienia dochodzenia epidemiologicznego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.), nie zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia H. K. i przyczyn wystąpienia u niej ewentualnych schorzeń, jak również art. 80 K.p.a. poprzez oparcie się na orzeczeniach lekarskich, które zostały sporządzone bez wymaganego uzasadnienia. Podniósł, iż decyzję wydano w oparciu o niepełną dokumentację medyczną bez przeprowadzenia stosownych badań pozwalających na stwierdzenie, czy u strony nie występuje schorzenie samoistne w postaci [...] dające identyczny wynik badania EMG, ale oparto się o opinie lekarskie, które zostały wykonane "blankietowo" i nie dają podstawy do stwierdzenia, że choroba strony ma charakter zawodowy. W tym zakresie uznał, iż orzeczenie uprawnionego lekarza jest środkiem dowodowym bez którego organ nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Zatem w przypadku, gdy takie orzeczenie nie wyjaśnia wszystkich istotnych okoliczności, organ jest zobowiązany wezwać lekarza do uzupełnienia orzeczenia lub zwrócić się do jednostki II stopnia o dodatkową konsultację również wówczas, gdy w orzeczeniu nie została wymieniona dokumentacja medyczna, w oparciu o którą dokonano rozpoznania choroby oraz nie dołączono jej kserokopii do akt administracyjnych, tak aby umożliwić zapoznanie się z jej treścią, bowiem wtedy nie jest możliwa ocena zasadności konkluzji takiego orzeczenia lekarskiego.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska i powołał się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, raz jeszcze podkreślając, iż specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone przez dwie kompetentne placówki orzecznicze zakwalifikowały rozpoznane u H. K. schorzenie do choroby zawodowej określonej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., czym wyczerpany został dwuszczeblowy tryb diagnostyczno - orzeczniczy przewidziany przepisami przywołanego rozporządzenia.
Na rozprawie w dniu 19 lutego 2009 r. pełnomocnik obu skarżących Spółek podtrzymał zarzuty skargi, a uczestnik postępowania – H. K. wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Dodatkowo w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd ten dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.
Przesłanki materialno-prawne stwierdzenia choroby zawodowej określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, póz. 1115), zwane dalej w skrócie rozporządzeniem z dnia 30 lipca 2002 r., które ma zastosowanie do wszystkich postępowań administracyjnych w sprawach chorób zawodowych wszczętych w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia lub później, bowiem wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07, określił, iż przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. tracą moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia tego wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczyspospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 116, poz. 740; OTK-A 2008/5/82). W konsekwencji tego stanu rzeczy, uregulowania zawarte w rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r. zachowały moc obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej decyzji i dlatego w oparciu o ich treść przeprowadzona została przez tut. Sąd ocena legalności tego aktu.
Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. chorobę zawodową można stwierdzić, jeżeli została ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia. Nadto, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania. Jednocześnie przy ocenie działania czynnika szkodliwego należy uwzględnić okoliczności wymienione w § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., dotyczące między innymi stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Z powyższego wynika, iż pojęcie "choroba zawodowa" jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez kompetentną jednostkę orzeczniczą z jednoczesnym ustaleniem, iż bezspornie lub wysokim prawdopodobieństwem została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Przedmiotem badania organów sanitarnych są, więc okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, czyli fakt istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie pracy w warunkach narażających na powstanie tej choroby oraz związku przyczynowego między chorobą zawodową a tymi warunkami.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Powołany przepis wskazuje, że koniecznym elementem poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez uprawnione do orzekania jednostki, wymienione w § 5 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r.
Organ sanitarny wydając decyzję nie może, nie wziąć pod uwagę treści orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia pracownika i określa, czy rozpoznane schorzenie odpowiada chorobom wymienionym w wykazie chorób zawodowych oraz, czy ma związek z warunkami pracy pracownika. Dodać należy, że w judykaturze wyrażany jest pogląd, że orzeczenie właściwej jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006 r., I SA/Wa 1221/04, publ. Lex nr 194428).
W rozpoznawanej sprawie postępowanie dotyczyło choroby zawodowej - przewlekłej choroby [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy, pod postacią [...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. W sporządzonym dla potrzeb tej sprawy orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S., wydanym w dniu [...] r. o nr [...], następnie uzupełnionym drugim orzeczeniem tej samej Poradni z dnia [...] r. stwierdzono u H. K. powołaną wyżej chorobę zawodową.
Zauważyć jednak przyjdzie, że ponowne badanie H. K. w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - Przychodni Chorób Zawodowych w S., na co wskazuje orzeczenie tego Instytutu nr [...], z dnia [...]r., przeprowadzono bez wskazanej w rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r. podstawy prawnej. Działanie takie jest niczym nieuzasadnione wobec treści § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. i braku złożonego przez samego pracownika – H. K. wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia. Żaden z przepisów rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. nie upoważnia pracodawcy do wystąpienia z wnioskiem o ponowne badanie pracownika przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia. Oznacza to, że również inspektor sanitarny nie jest władny w ramach swoich kompetencji, w sytuacji wniesienia odwołania przez pracodawcę wystąpić z żądaniem ponownego badania pracownika przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia, mając jedynie uprawnienie do żądania dodatkowej konsultacji ze strony takiej jednostki wówczas, gdy już wcześniej wydała ona orzeczenie lekarskie.
Organ sanitarny w niniejszej sprawie podjął również inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego, co potwierdza pismo tego organu z dnia [...] r. (akta administracyjne karta - nr [...]). Z uwagi na powyższe działania organ sanitarny był związany ustaleniami dwóch orzeczeń lekarskich wydanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S., z dnia [...]r. i z dnia [...]r., oraz orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - Przychodni Chorób Zawodowych w S., z dnia [...]r., które odpowiadają warunkom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a., zatem nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia H. K. kształtuje się odmiennie od wyników przeprowadzonych tam badań, stanowiących podstawę powołanych orzeczeń lekarskich.
Jednocześnie zaznaczyć przyjdzie, że wbrew zarzutom skargi tylko lekarze orzecznicy mogą wystąpić o uzupełnienie dokumentacji, w trybie § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w przypadku, gdy ich zdaniem, zakres informacji zwartych w istniejącej dokumentacji jest niewystarczający. Zdaniem lekarzy orzeczników wydających orzeczenia w rozpatrywanej sprawie takie uzupełnienie było zbędne, wobec czego nie można na etapie skargi czynić im takiego zarzutu i żądać uzupełnienia dokumentacji medycznej z lat [...], jak również udostępnienia kserokopii wyników badań przeprowadzonych u H. K.
Trafnie podkreślił organ odwoławczy, że stwierdzenie choroby zawodowej wymaga wystąpienia przesłanek określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., a więc schorzenia ujętego w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania.
Bezspornie w celu ustalenia istnienia w środowisku pracy H. K. czynnika szkodliwego, mogącego wywołać chorobę zawodową organ inspekcji sanitarnej obowiązany był przeprowadzić dochodzenie epidemiologiczne. Dochodzenie to wykazało, że H. K. w latach [...] pracowała w warunkach ryzyka powstania przewlekłej choroby zawodowej [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy, pod postacią [...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r.
Zdaniem Sądu zostało ono prawidłowo uzupełnione i w sposób dostateczny wyjaśniono kwestię narażenia H. K. na monotypię ruchów i przeciążenie [...] w okresie zatrudnienia w obu skarżących Spółkach w związku z zajmowanymi u nich stanowiskami pracy.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w toku postępowania przeprowadzona została ocena narażenia zawodowego we wszystkich zakładach pracy, w których była zatrudniona H. K. Akta w tej części zawierają "karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" oraz "wywiad środowiskowy dotyczący przebiegu i warunków pracy zawodowej", jak również przesłuchano samą H. K. między innym na okoliczność warunków pracy w skarżących Spółkach (akta administracyjne k-[...]).
Organ odwoławczy zbadał wszechstronnie okoliczność narażenia H. K. podczas pracy w skarżących Spółkach w związku z kolejno zajmowanymi u nich stanowiskami pracy, co wynika wprost z przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego i jego uzupełnienia, dlatego brak jest podstaw do kwestionowania jego wyników mimo przeciwnego w tym zakresie stanowiska zaprezentowanego w skardze.
Powyższe okoliczności, mogły pozwolić organowi odwoławczemu na dokonanie samodzielnej oceny zebranego i uzupełnionego w sprawie materiału dowodowego, w tym również orzeczeń lekarskich oraz wyciągnięcie końcowych wniosków, które znalazły wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącej o naruszeniu w postępowaniu administracyjnym art. 80 K.p.a., poprzez oparcie się na orzeczeniach lekarskich, które zostały wykonane "blankietowo" bez wymaganego uzasadnienia, a więc w istocie zarzutów kwestionujących orzeczenia (opinie) lekarskie należy stwierdzić, iż tego rodzaju zarzuty nie mogą być przedmiotem badania Sądu w niniejszym postępowaniu. Podkreślić bowiem trzeba, iż do kognicji sądu administracyjnego nie należy badanie prawidłowości i zasadności tych opinii (wyjaśnienie kwestii medycznych), ale kontrola zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem poprzez zbadanie, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, nie naruszając przy tym przepisów procedury administracyjnej, w tym także, czy w sposób wyczerpujący zebrały cały materiał dowodowy oraz czy właściwie go oceniły.
W tej sytuacji, biorąc jednocześnie pod uwagę powołane wyżej orzeczenia lekarskie, które jednoznacznie wskazują na zawodową etiologię rozpoznanego schorzenia, organy sanitarne zasadnie przyjęły, że w przypadku H. K. zaistniały podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej.
Przyjdzie również zauważyć, że zgodnie z utrwalonym poglądem panującym w orzecznictwie sądów administracyjnych, aktualnym również na tle obowiązujących przepisów, wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku pracy nie musi być zawinione przez pracodawcę, lecz wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika szkodliwego tylko dla jednego pracownika, z uwagi na jego osobniczą wrażliwość (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1994 r., sygn. akt I SA 1640/93, publik. ONSA 1995/1/28, wyrok NSA z dnia 27 lutego 1998 r., sygn. akt I SA 1862/97, Lex nr 45840).
Dodatkowo stwierdzić przyjdzie, że do organów inspekcji sanitarnej i do sądów administracyjnych nie należy rozstrzyganie, który zakład ponosiłby odpowiedzialność za wystąpienie u pracownika choroby zawodowej, bowiem te kwestie rozstrzygają sądy powszechne - sądy pracy. Zatem doręczenie decyzji zakładowi pracy zgodnie § 8 ust 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. należy odczytywać wyłącznie jako wskazanie zakładu, w którym występowały czynniki mogące spowodować skutki zdrowotne, nie zaś wskazania zakładu, w którym doszło do powstania choroby u pracownika. Na marginesie przypomnieć trzeba, iż w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/08, (nie publikowanego, ale doręczonego obu skarżącym) zaprezentowany został pogląd, iż byli pracodawcy nie są związani żadnym stosunkiem materialnoprawnym z pracownikami, u których stwierdzono chorobę zawodową, w związku z tym, nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawniającego do wniesienia skargi kasacyjnej (strona 14 uzasadnienia).
Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom zawartym w skardze organy sanitarne nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 K.p.a. i prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wniosek tych organów wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów (art. 80 K.p.a.).
W tym stanie rzeczy należy uznać, iż organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Zatem przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, to skarga nie jest uzasadniona.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.