IV P 138/17

Powódka S. F., pracownica Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., dochodziła zasądzenia nagrody jubileuszowej w kwocie 9.125,97 zł, twierdząc, że po 40 latach zatrudnienia nabyła do niej prawo. Podstawą jej roszczenia było przekonanie, że do stażu pracy należy wliczyć okres pozostawania bez pracy po niezgodnym z prawem wypowiedzeniu umowy o pracę, za który została przywrócona do pracy wyrokiem Sądu Rejonowego (IV P 1043/13). Powódka argumentowała, że zgodnie z art. 51 § 1 zd. 2 Kodeksu pracy, okres ten nie stanowi przerwy w zatrudnieniu i powinien być uwzględniony. Pozwany MOPS odmówił wypłaty, wskazując, że na dzień zgłoszenia roszczenia staż powódki wynosił 38 lat i 18 dni. Podkreślił, że okres pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, nie jest okresem zatrudnienia i nie wlicza się do stażu uprawniającego do nagrody jubileuszowej, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego (I PK 1/08). Sąd Rejonowy w Zielonej Górze, rozpoznając sprawę, oddalił powództwo. Sąd uznał, że prawo do nagrody jubileuszowej dla pracowników samorządowych regulują ustawa o pracownikach samorządowych, rozporządzenie w sprawie wynagradzania oraz zakładowy układ zbiorowy pracy. Kluczowe znaczenie miało ustalenie, czy okres pozostawania bez pracy po przywróceniu do pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, wlicza się do stażu pracy uprawniającego do nagrody. Sąd, odwołując się do art. 38 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych w zw. z art. 43 ust. 1 tej ustawy i art. 51 § 1 zd. 1 Kodeksu pracy, stwierdził, że do okresu pracy uprawniającego do nagrody wlicza się jedynie okres, za który pracownikowi przyznano wynagrodzenie. Drugie zdanie art. 51 § 1 KP, stanowiące, że okres bez wynagrodzenia nie jest przerwą w zatrudnieniu, nie oznacza jego wliczenia do stażu uprawniającego do nagrody. Sąd uznał powództwo za bezzasadne i przedwczesne, wskazując, że powódka nabędzie prawo do nagrody później, jeśli będzie nadal pracować.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający