IV KZ 6/25

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w Olsztynie, które odmówiło przyjęcia kasacji wniesionej osobiście przez skazanego K.S. Sąd Okręgowy uzasadnił odmowę tym, że kasacja powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego, zgodnie z art. 526 § 2 k.p.k., ponieważ nie pochodziła od uprawnionych organów państwowych. Obrońca w zażaleniu podniósł, że przed wydaniem zarządzenia należało wezwać skazanego do uzupełnienia braków formalnych na podstawie art. 120 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy nie uwzględnił zażalenia. Zważył, że w przypadku, gdy kasacja nie pochodzi od prokuratora, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka, musi być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub radcę Prokuratorii Generalnej RP. W tej sprawie skazany K.S., który został skazany za przestępstwo z art. 220 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, wniósł kasację osobiście. Sąd Okręgowy prawidłowo odmówił przyjęcia kasacji, ponieważ skazany był wcześniej poinformowany o wymogu sporządzenia jej przez obrońcę z urzędu, a następnie wyznaczono mu termin do złożenia kasacji przez obrońcę z wyboru. Po upływie tego terminu, prezes sądu odmówił przyjęcia kasacji na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. z powodu wniesienia jej przez osobę nieuprawnioną. Sąd Najwyższy uznał, że w tej sytuacji nie było podstaw do dodatkowego wzywania skazanego do uzupełnienia braków, gdyż był on w pełni poinformowany o konieczności reprezentacji przez obrońcę.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający