IV KK 294/25

Sąd Najwyższy w składzie sędziego Jerzego Grubby rozpoznał na posiedzeniu kasację wniesioną przez obrońcę skazanego M. Z. za przestępstwo z art. 200§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. Kasacja dotyczyła wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 30 września 2024r. (sygn. akt VI Ka 424/24), który zmieniał wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 25 kwietnia 2024r. (sygn. akt III K 1160/23). Głównym zarzutem kasacji było naruszenie przez Sąd Odwoławczy prawa materialnego, tj. art. 37b k.k., poprzez jego wyeliminowanie z podstawy wymiaru kary, co skutkowało orzeczeniem kary pozbawienia wolności przekraczającej stopień winy skazanego. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną, stwierdzając, że zarzut ten w istocie odnosi się do kwestii niewspółmierności wymierzonej kary, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 523§1 k.p.k. Sąd Najwyższy przywołał swoje wcześniejsze stanowisko (wyrok V KK 488/24) dotyczące możliwości jednoczesnego stosowania art. 37b k.k. i art. 57b k.k., wskazując, że jest to możliwe tylko w określonych warunkach, gdy wymiar kary nie przekracza wskazanych limitów. W kontekście czynu z art. 200§1 k.k., którego dolna granica zagrożenia ustawowego wynosi 2 lata pozbawienia wolności, Sąd Najwyższy uznał, że Sąd Okręgowy nie mógł postąpić inaczej niż dokonać zmiany błędnego orzeczenia Sądu Rejonowego. W konsekwencji, kasacja została oddalona jako bezzasadna, a skazany został obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający