IV KK 240/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego G.K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku. Sąd Okręgowy skazał G.K. za szereg czynów, w tym usiłowanie zabójstwa (art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k.), znęcanie (art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k.), posiadanie narkotyków (art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) oraz kierowanie gróźb (art. 245 k.k.). Sąd Apelacyjny uchylił jedynie punkt dotyczący kary aresztu za wykroczenie, umarzając postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał wyrok Sądu Okręgowego. Obrońca w kasacji zarzucił rażące naruszenia prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art. 410 k.p.k., twierdząc, że sądy obu instancji dokonały dowolnej oceny dowodów, nie rozpoznały istoty zarzutów apelacyjnych i nie przeprowadziły prawidłowej kontroli odwoławczej. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że kasacja nie może kwestionować ustaleń faktycznych i oceny dowodów, a jedynie sprawdzać sposób ich dokonania pod kątem rażących naruszeń prawa procesowego. Sąd Najwyższy stwierdził, że sądy niższych instancji rzetelnie rozpoznały zarzuty apelacyjne, a uzasadnienia ich orzeczeń są wyczerpujące i logiczne. Zarzuty dotyczące błędów w ocenie dowodów, w tym zeznań świadków i pokrzywdzonej, a także wniosków dowodowych (np. o opinię psychologa czy biegłego z zakresu chirurgii), zostały uznane za polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów. Sąd Najwyższy wskazał, że sądy obu instancji dysponowały obszernym materiałem dowodowym, który pozwolił na dokonanie wszechstronnej oceny i ustalenie stanu faktycznego, a zarzuty obrońcy w istocie powielały argumentację już odrzuconą w apelacji. W konsekwencji, kasacja została oddalona, a skazany obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaPotwierdzenie ograniczeń kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym, w szczególności w zakresie kontroli ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Ugruntowanie stanowiska, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych mogą mieć charakter pozorny, gdy w istocie zmierzają do podważenia ustaleń faktycznych.
Dotyczy specyfiki postępowania kasacyjnego i oceny zarzutów w kontekście art. 523 k.p.k.
Zagadnienia prawne (3)
Czy zarzuty kasacji dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., wskazują na rażące uchybienia sądu odwoławczego w kontroli instancyjnej, czy też stanowią polemikę z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Zarzuty kasacji dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., okazały się oczywiście bezzasadne, gdyż sprowadzają się do polemiki z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów dokonaną przez sądy obu instancji, a nie wskazują na rażące naruszenie prawa procesowego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że kasacja nie jest środkiem do ponownego badania ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Zarzuty obrońcy, choć formalnie dotyczyły naruszeń prawa procesowego, w istocie kwestionowały sposób, w jaki sądy niższych instancji oceniły dowody i ustaliły stan faktyczny. Sąd Najwyższy stwierdził, że sądy te rzetelnie rozpoznały zarzuty apelacyjne i wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, a materiał dowodowy był wystarczający do dokonania prawidłowych ustaleń.
Czy sąd odwoławczy dopuścił się rażącego naruszenia prawa procesowego poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy prawidłowo ocenił, że przeprowadzenie uzupełniającej opinii biegłego nie było konieczne, a zarzut ten w istocie polemizuje z ustaleniami faktycznymi opartymi na już istniejącej opinii.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że zarzut dotyczący zaniechania przeprowadzenia uzupełniającej opinii biegłego jest bezzasadny, ponieważ sądy obu instancji uznały dotychczasową opinię za jasną, wyczerpującą i rzetelną. Ponadto, skarżący nie wykazał, w jaki sposób brak tej opinii mógł wpłynąć na treść wyroku.
Czy sąd odwoławczy naruszył art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach innej sprawy (Sąd Rejonowy w Rybniku, Wydział Rodzinny i Opiekuńczy)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy nie naruszył art. 167 k.p.k., ponieważ sądy obu instancji wykazały kompleksowość zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, co oznaczało, że dalsze uzupełnianie dowodów nie było konieczne dla prawidłowego wyrokowania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że naruszenie art. 167 k.p.k. może nastąpić tylko wtedy, gdy przeprowadzenie dowodu jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. W tej sytuacji sądy obu instancji uznały materiał dowodowy za wystarczający, a ich rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco uzasadnione.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| G.K. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (34)
Główne
k.k. art. 13 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 148 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 157 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 4 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 14 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 3
Kodeks karny
k.k. art. 207 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 157 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 64 § § 1
Kodeks karny
k.w. art. 124 § § 1
Kodeks wykroczeń
u.p.n. art. 62 § ust. 1
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
k.k. art. 91 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 91 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 86 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 46 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 41a § § 1 i 4
Kodeks karny
k.p.k. art. 17 § § 1 pkt 6
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.p.k. art. 433 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 457 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 170 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 193 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 201
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 167
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 170 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 535 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 519
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 523 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 458
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 637a
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Odrzucone argumenty
Zarzuty dotyczące naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę dowodów i wadliwą kontrolę odwoławczą. • Zarzuty dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych wynikających z wadliwej oceny dowodów osobowych i zaniechania przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych (psychologa, chirurga). • Zarzuty dotyczące naruszenia art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. w związku z oceną zeznań pokrzywdzonej. • Zarzuty dotyczące naruszenia art. 167 k.p.k. i art. 170 § 3 k.p.k. w związku z zaniechaniem przeprowadzenia dowodu z dokumentów z akt innej sprawy. • Zarzuty dotyczące naruszenia art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w sytuacji, gdy sąd odwoławczy nie poczynił własnych ustaleń faktycznych ani nie uzupełniał przewodu sądowego.
Godne uwagi sformułowania
kasacja kwestionująca jedynie ustalenia faktyczne, jednak nie pod zarzutem błędu w ich ustaleniu, a pod pozornym zarzutem rażącego naruszenia prawa procesowego bądź materialnego, sprowadzającym się do polemiki z zebranym i prawidłowo ocenionym przez sądy obu instancji materiałem dowodowym • Oczywiście bezzasadna jest bowiem kasacja kwestionująca jedynie ustalenia faktyczne • Dopuszczalność dokonywania w postępowaniu kasacyjnym przez Sąd Najwyższy własnych ustaleń faktycznych i własnej oceny dowodów, wykluczają ograniczenia przewidziane w art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k. • zarzuty mające rzeczywiście kasacyjny charakter (art. 523 k.p.k.), a nie tylko określone tak przez autora kasacji, a będące, w istocie zarzutami apelacyjnymi • O tym, iż zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego mają charakter pozorny, gdyż faktycznie zmierzają do podważenia dokonanych ustaleń faktycznych, świadczy to, iż z zarzutem z art. 438 pkt 3 k.p.k. mamy do czynienia zawsze, gdy skarżący uważa, że oskarżony winien być uniewinniony od dokonania zarzuconego mu czynu, a brak takiego rozstrzygnięcia jest wynikiem nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie • Sąd Najwyższy przypomina, iż zaistnienie obrazy art. 433 § 2 k.p.k. może nastąpić wskutek braku rozważenia wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, bądź w sytuacji, w której staną się przedmiotem rozważań sądu odwoławczego, lecz w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny
Skład orzekający
Ryszard Witkowski
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Potwierdzenie ograniczeń kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym, w szczególności w zakresie kontroli ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Ugruntowanie stanowiska, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych mogą mieć charakter pozorny, gdy w istocie zmierzają do podważenia ustaleń faktycznych."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki postępowania kasacyjnego i oceny zarzutów w kontekście art. 523 k.p.k.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie SN dotyczące granic kontroli kasacyjnej jest ważne dla praktyków prawa karnego, pokazując, jak sąd najwyższej instancji podchodzi do zarzutów sprowadzających się do polemiki z ustaleniami faktycznymi.
“Sąd Najwyższy: Kasacja to nie druga apelacja – kiedy zarzuty procesowe są tylko pozorowane?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.