IV KA 766/18

Sąd Okręgowy rozpoznał apelację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, która kwestionowała kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu D. B. jako przestępstwa z art. 155 k.k. (nieumyślne spowodowanie lekkiego uszczerbku na zdrowiu) zamiast art. 177 § 2 k.k. (wypadek drogowy). Apelujący argumentował, że zdarzenie miało miejsce na drodze dojazdowej do posesji, która jest ogólnodostępna. Sąd odwoławczy, powołując się na utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, wyjaśnił, że dla bytu przestępstwa z art. 177 k.k. kluczowe jest, aby zdarzenie miało miejsce w miejscu przeznaczonym do ruchu drogowego, które jest powszechnie dostępne i służy komunikacji. W ocenie sądu, teren działki, na której doszło do zdarzenia, nie spełniał tych kryteriów – był to nieużytek rolny, przez który biegła nieutwardzona droga dojazdowa o ograniczonym dostępie. W związku z tym, kwalifikacja prawna czynu jako art. 155 k.k. została uznana za prawidłową. Apelacja dotyczyła również ustaleń faktycznych w zakresie stanu zdrowia pokrzywdzonej T. B. Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów apelującego, uznając, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił dowody i nie popełnił błędu, przyjmując, że osoby w podeszłym wieku mogą mieć tendencję do upadków. Sąd podkreślił, że świadomość stanu zdrowia pokrzywdzonej obligowała oskarżonego do zachowania podwyższonej ostrożności. Najistotniejszą zmianą w wyroku było orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody. Sąd Okręgowy, częściowo uwzględniając wniosek oskarżyciela posiłkowego, zasądził od oskarżonego D. B. dodatkowe zadośćuczynienie za krzywdę na rzecz syna zmarłej, S. B., w związku ze śmiercią matki. Uzasadniono to silną więzią dziecka z matką oraz potrzebą naprawienia szkody niemajątkowej. Sąd wziął pod uwagę również sytuację materialną i zarobkową oskarżonego, uznając zasądzoną kwotę za współmierną do jego możliwości i wagi czynu. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.

Zagadnienia prawne (3)