III RC 30/17

Przedstawicielka ustawowa małoletniej powódki I. M. D. domagała się zasądzenia od pozwanego J. D. alimentów w kwocie 500 zł miesięcznie, wskazując na jego pobyt w zakładzie karnym. Pozwany zadeklarował chęć alimentowania córki po podjęciu pracy. Sąd ustalił, że rodzice małoletniej mieszkali razem przed separacją w 2013 r. Pozwany od lutego 2017 r. przebywa w zakładzie karnym, odbywając karę za kradzieże z włamaniem, a wcześniej również był karany za podobne przestępstwa. Matka powódki nie pracuje, opiekuje się trójką dzieci, w tym małoletnią powódką, i utrzymuje się z zasiłków. Sąd, opierając się na przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, podkreślił, że obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka niezdolnego do samodzielnego utrzymania się jest bezwzględny. Uznał, że pobyt pozwanego w zakładzie karnym nie wyłącza tego obowiązku, ale wpływa na ocenę jego możliwości zarobkowych. Biorąc pod uwagę, że przed osadzeniem w więzieniu pozwany zarabiał około 1000 zł miesięcznie na pracach dorywczych, z czego musiał utrzymywać siebie i inne dzieci, sąd uznał, że kwota 500 zł jest nierealna. Sąd uznał uznanie powództwa w całości przez pozwanego za próbę obejścia prawa, gdyż górna granica wypłat z Funduszu Alimentacyjnego wynosi 500 zł. Ostatecznie, sąd zasądził alimenty w kwocie 300 zł miesięcznie, uznając ją za mieszczącą się w możliwościach zarobkowych pozwanego (gdyby pracował) i zabezpieczającą usprawiedliwione potrzeby małoletniej, przy wsparciu matki. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102 Ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, uwzględniając brak dochodów pozwanego.

Zagadnienia prawne (3)