III OZ 474/23

Sprawa dotyczyła zażalenia radcy prawnego T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2023 r. (sygn. akt IV SA/Wr 663/22), które przyznało mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł, obejmującej podatek VAT. Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 250 § 1 P.p.s.a. oraz przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Radca prawny zarzucił naruszenie tych przepisów przez ich zastosowanie z pominięciem § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2023 r. (sygn. akt SK 53/22). Pełnomocnik argumentował, że TK stwierdził niezgodność przepisów dotyczących wysokości opłat za nieopłaconą pomoc prawną z Konstytucją, gdy stawki te są niższe niż minimalne stawki za czynności radców prawnych w sprawach z wyboru. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za usprawiedliwione. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 250 § 1 P.p.s.a., wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu powinno być ustalane według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych. Wskazał na wyroki Trybunału Konstytucyjnego (SK 53/22 i SK 85/22), które podważyły konstytucyjność przepisów różnicujących wynagrodzenie pełnomocników z urzędu i z wyboru. NSA stwierdził, że brak jest racjonalnych argumentów uzasadniających dyskryminujące traktowanie obrońców. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, który uwzględni powyższą ocenę prawną.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający